BAGERA'S BOOKS

Μήπως ξέρετε το ΒΟΟΚ?

2011-06-27T20:39:00.000+03:00

«Ο Καζαντζάκης βασανίσθηκε όσο κανένας άλλος νεοέλληνας συγγραφέας»

2011-03-24T19:19:00.001+02:00

«Ο Καζαντζάκης βασανίσθηκε όσο κανένας άλλος νεοέλληνας συγγραφέας» | TVXS.gr

DonateDotCom

2011-03-19T17:06:00.001+02:00

http://www.donatedotcom.com/

test via moBlog

2011-02-24T19:46:00.001+02:00

Test post sent via moBlog.

Εμπλουτισμός της Ελληνικής Wikipedia

2010-12-15T11:34:00.001+02:00

Εμπλουτισμός της Ελληνικής Wikipedia

Giannis Giannarakis - TEDxAthens 2010
Uploaded by TEDxAthens. - Explore more science and tech videos.

Φτηνά e-books κόντρα στην πειρατεία

2010-12-01T19:08:00.001+02:00

TA NEA On-line - «Φτηνά e-books κόντρα στην πειρατεία»

Συμφωνία για ψηφιοποίηση γαλλικών βιβλίων υπέγραψαν Google και Hachette Livre

2010-11-22T16:03:00.002+02:00

Συμφωνία για ψηφιοποίηση γαλλικών βιβλίων υπέγραψαν Google και Hachette Livre | TVXS.gr

Προδημοσίευσι από το βιβλίο "Νότια των συνόρων, δυτικά του ήλιου" του Χαρούκι Μουρακάμι στο Protagon.gr

2010-10-19T21:59:00.000+03:00

Προδημοσίευσι από το βιβλίο "Νότια των συνόρων, δυτικά του ήλιου" του Χαρούκι Μουρακάμι στο Protagon.gr.
Αν δεν γνωρίζετε ήδη αυτόν το ιδιοφυή Ιάπωνα λογοτένχη, αξίζει να τον γνωρίσετε!!!

Μικρός Αναγώστης

2010-09-11T15:29:00.001+03:00

Μικρός Αναγώστης

Ένας νέος ιστότοπος από το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου για παιδιά και για όσους νιώθουν σαν αυτά!!!

«Τα Ελληνικά Γράμματα δεν έχουν πει την τελευταία τους λέξη»

2010-09-06T11:59:00.001+03:00

«Τα Ελληνικά Γράμματα δεν έχουν πει την τελευταία τους λέξη» | TVXS.gr

Ξεκινά σήμερα το 39ο Φεστιβάλ Βιβλίου στο Ζάππειο

2010-09-03T12:56:00.001+03:00

Ξεκινά σήμερα το 39ο Φεστιβάλ Βιβλίου στο Ζάππειο | TVXS.gr

Εκλεισε ο Εκδοτικός Οίκος «Ελληνικά Γράμματα»

2010-09-03T11:49:00.001+03:00

Εκλεισε ο Εκδοτικός Οίκος «Ελληνικά Γράμματα» | TVXS.gr

Το πρώτο ηλεκτρονικό βιβλίο με ενσωματωμένο βίντεο

2010-08-28T15:06:00.002+03:00

Το πρώτο ηλεκτρονικό βιβλίο με ενσωματωμένο βίντεο, προοριζόμενο για το Αpple iPad, κυκλοφόρησε ο γνωστός εκδοτικός οίκος Penguin.

Περισσότερες πληροφορίες στον σύνδεσμο:
Το πρώτο ηλεκτρονικό βιβλίο με ενσωματωμένο βίντεο | TVXS.gr

Powered by ScribeFire.

Θέλουμε την Ελλάδα μας πίσω - GetGreeceBack.com

2010-08-23T19:03:00.000+03:00

Βραβείο Gates στην Κεντρική Βιβλιοθήκη Βέροιας

2010-08-14T00:59:00.002+03:00

Βραβείο Gates με 1 εκατ. δολάρια στην Κεντρική Βιβλιοθήκη Βέροιας | TVXS.gr

Σάββας Α. Βαρναβίδης: Νέκυια: Μύθοι εξ Άδου

2010-08-08T12:31:00.001+03:00

Στην προηγούμενη ανάρτησί μου αναφέρθηκα στον εξαίρετο άνθρωπο Σάββα Βαρναβίδη, που λειτουργεί το The Library Hotel στην Καλαβασό της Κύπρου.

Κατά την παραμονή μου εκεί, ο Σάββας, ο οποίος έχει σπουδάσει Φιλοσοφία στην Αμερική, μου δώρισε ένα μικρό του πόνημα, μία συλλογή σύντομων μύθων του υπό τον τίτλο "Νέκυια: Μύθοι εξ Άδου", μια αυτοέκδοσι του 1994 στην Λευκωσία της Κύπρου.

Ο Σάββας έχει έναν εντυπωσιακά πυκνό λόγο, ο οποίος μπορεί σε μια σελιδούλα να χωρέσει όλο το βάθος και το πλάτος μιας (φιλοσοφικής) τραγωδίας! Ιδιαιτέρως μου άρεσε ο μύθος του υπό τον τίτλο "Ο Χρησμός". Ένα πραγματικό μάθημα πολιτικής ηθικής!!!

Σ' ευχαριστώ, Σάββα!!!

The Library Hotel

2010-08-08T12:03:00.002+03:00

Προχθές, την Παρασκευή, είχαμε την καθιερωμένη πλέον συνεστίασι παραλίας (beach party) του προσωπικού του Αρεταίειου Νοσοκομείου, η οποία φέτος έλαβε χώρα στην Ακτή του Κυβερνήτη.

Λίγο το παραπάνω κέφι στην ατμόσφαιρα, λίγο το παραπάνω οινόπνευμα στο αίμα, απέτρεψαν την επιστροφή μου στην Λευκωσία κι έτσι αποφασίσαμε με τον καλό μου φίλο τον Νίκο τον Ερηνάκη και τον φίλο του (νομίζω πια και δικό μου) Βαγγέλη να διανυκτερεύσουμε στην Καλαβασό, όπου ένας καλός φίλος του Νίκου, ο Σάββας ο Βαρναβίδης, λειτουργεί ένα ιδιαίτερο ξενοδοχείο.

Λέω ιδιαίτερο διότι το The Library Hotel (Ξενοδοχείο Βιβλιοθήκη) είν' ακριβώς αυτό που λέει το όνομά του: ένα οικοδομικό συγκρότημα του ΙΘ΄ αιώνα, το οποίο ανακαινίσθηκε, βάσει των σχεδίων της Αρχιτέκτονος Αντωνίας Θεοδοσίου, για να στεγάσει, με επίκεντρο μία μεγάλη βιβλιοθήκη, έναν πράσινο και φιλικό προς το περιβάλλον χώρο χαλάρωσης κι ευεξίας.

Η βιβλιοθήκη, το "Ψυχής Ιατρείον", όπως αναγράφεται στην είσοδό της, διαθέτει βιβλία Τέχνης, Ιστορίας, Λογοτεχνίας και Φιλοσοφίας σε πέντε Ευρωπαϊκές γλώσσες (Ελληνικά, Αγγλικά, Γαλλικά, Γερμανικά, Ισπανικά) και μια μεγάλη συλλογή ποιοτικών κινηματογραφικών ταινιών και καλής μουσικής, με την τζαζ να πρωταγωνιστεί!

Τα δωμάτια και οι σουΐτες τους ξενοδοχείου, εξάλλου, φέρουν το όνομα ενός μεγάλου του Πνεύματος, όπως Σαπφώ, Σεφέρης, Ουάϊλντ, Νίτσε, Πεσσόα.

Πέραν τούτων, ένα οργανωμένο συγκρότητημα λουτρών και σπα με διάφορες υπηρεσίες αισθητικής και χαλάρωσης, βασισμένων σε Αρχαιοελληνικές τεχνικές και χρήσι βοτάνων, βρίσκεται στην διάθεσι του επισκέπτη, ενώ το εστιατόριο "Μίτος" προσφέρει εξαιρετικές Μεσογειακές προκλήσεις ακόμα και στον πιο απαιτητικό ουρανίσκο!

Όμως, αυτό που πράγματι σε κερδίζει, είναι η μοναδική αίσθησι φιλοξενίας, με τον Σάββα, αλλά και όλο το διεθνές προσωπικό του, να μεριμνά για κάθε μια ανάγκη σου!

Αν βρίσκεστε στην Κύπρο ή εάν σκοπεύετε να την επισκεφθείτε, σάς συνιστώ ανεπιφύλακτα το The Library Hotel. Άλλωστε, βρίσκεται μεταξύ τριών κυρίων Κυπριακών πόλεων, της πρωτεύουσας Λευκωσίας, της Λεμεσού με το διεθνές λιμάνι της, της Λάρνακας με τον διεθνή αερολιμένα της, και σε μια περιοχή γεμάτη από αρχαίες πόλεις (όπως η Αμαθούς), Βυζαντινά μνημεία κι εκπληκτικές Μεσογειακές ακτές!

---

Two days ago, on Friday, we had the usual annual beach party of the Aretaeio Hospital personnel, which this year took place at the Governor's Beach, Cyprus.

A bit of extra joy in the atmosphere, a bit of extra alcohol in the blood, prevented my return to Nicosia, so, together with my good friend Nikos Erinakis and his friend (from now on, mine, too, I guess) Vangelis to stay overnight at the village of Kalavasos, where a Nikos' good friend, Savvas Varnavides, operates a very special hotel.

I call it a very special one, because The Library Hotel is exactly what its names claims to be: a XIX century building complex, restored, according to the designs by Architect (Mrs.) Antonia Theodosiou, to house a green and environmentally friendly place of relaxing and wellness, having a big library as its focal point.

The library, the "Soul's Sanitarium", as written on its entrance, provides books of Art, History, Literature and Philosophy in five European languages (Hellenic/ Greek, English, French, German, Spanish), and a big collection of quality cinema films and of good music, with jazz being the protagonist!

Moreover, the rooms and the suites of the hotel, bear the name of a great personality of the Spirit, such as Sappho, Seferis, Wilde, Nietzsche, Pessoa.

Apart of that, an organised baths and spa complex, providing various services of cosmetics and relaxing, based on Ancient Greek techniques and the usage of herbs, is at the visitor's disposal, while the "Mitos" restaurant offers excellent Mediterranean challenges even to the most demanding palate!

Yet, what actually wins your heart, is the unique sense of hospitality, with Savvas and all his international personnel to cherish for each one of your needs!

If you are in Cyprus or if you are planning to visit it, I undoubtedly recommend you The Library Hotel. Besides, it lies between three main Cyprus cities, the capital-city Nicosia, Limassol, with its international port, Larnaca, with its international airport, and in an area full of ancient cities (such as Amathous), Byzantine monuments and wonderful Mediterranean beaches!

“A Sea of Words” (Short Story Contest) * "Μια Θάλασσα Λέξεων" (Διαγωνισμός Διηγήματος)

2010-08-06T12:28:00.001+03:00

Το Ίδρυμα της Άννας Λινντχ και το Ευρωπαϊκό Ινστιτούτο Μεσογείου διοργανώνουν τον 3ο Ετήσιο Διαγωνισμό Διηγήματος "Μια Θάλασσα Λέξεων", που απευθύνεται σε νέους συγγραφείς από τις 43 χώρες της Ένωσης για την Μεσόγειο.

Περισσότερες πληροφορίες, στα Αγγλικά, στους ακόλουθους συνδέσμους:

http://www.euromedalex.org/news/sea-words-short-story-contest

http://www.iemed.org/seaofwords/2010/a_introduccio.php

Διαγωνισμός: τα καλύτερα βιβλία για την παραλία!

2010-08-06T11:59:00.001+03:00

Διαγωνισμός: τα καλύτερα βιβλία για την παραλία!

Sand Animation by Ksenia Sinonowa

2010-05-24T18:27:00.002+03:00

Νίκος Κουρκουρής: Ελληνικός Προσκοπισμός 1910-1935

2010-05-12T22:33:00.001+03:00

Μία εξαιρετική σειρά τεσσάρων (4) τόμων για την ιστορία του Ελληνικού Προσκοπισμού, από την ερευνητική πένα του Νίκου Κουρκουρή, σε επιμέλεια Θανάση Κωνσταντόπουλου και έκδοσι του 2009 τουΙδρύματος Μείζονος Ελληνισμού.

Μέσω παράθεσης πηγών, αρχειακών κειμένων, ιστορικών φωτογραφιών και προσωπικών μαρτυριών ανασυντίθεται με λόγο απλό και μεστό η ιστορία της Ελληνικής Προσκοπικής Κίνησης στα χρόνια από την ίδρυσί της έως την δικτατορία Μεταξά (με κάποιες μικρές αναφορές και στην περίοδο του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου), τεκμαίρεται η σημασία του Εληνικού για την ανάπτυξι του Παγκόσμιου Προσκοπισμού και γίνεται σαφής η σημαντική συμβολή ιστορικών προσωπικοτήτων-πρωτεργατών, όπως ο Ελευθέριος Βενιζέλος, στην ίδρυσι, διάδοσι και ανάπτυξι του Προσκοπισμού στην Ελλάδα και στον απανταχού Ελληνισμό.

Οι τόμοι της σειράς αναλυτικά:

Ελληνικός Προσκοπισμός 1910-1935 1: Ελευθέριος Βενιζέλος, όπου παρατίθενται και δύο χρονολόγια με τους σημαντικότερους Σταθμούς του Παγκόσμιου και του Ελληνικού Προσκοπισμού.

Ελληνικός Προσκοπισμός 1910-1935 2: Αθανάσιος Λευκαδίτης, όπου και ενότητα για τον Ησαΐα Ησαΐα.

Ελληνικός Προσκοπισμός 1910-1935 3: Κωνσταντίνος Μελάς, όπου και ενότητα για τον Μάρκο Μίνδλερ.

Ελληνικός Προσκοπισμός 1910-1920 4: Μ. Νεγρεπόντης - Δ. Γληνός, όπου και ενότητα για τον Άγγελο Φέτση.

Εάν σάς ενδιαφέρη η ιστορίατου Προσκοπισμού, τα συνιστώ ανεπιφύλακτα!

Kerstin Riedl: A history of Kandersteg International Scout Centre

2010-05-12T22:00:00.001+03:00

Μία εξαίρετη εργασία, στην Αγγλική γλώσσα, για την ιστορία του πρώτου Διεθνούς Προσκοπικού Κέντρου, αυτού στο Κάνντερστεγκ των Ελβετικών Άλπεων, το οποίο έχει τύχει να επισκεφθώ προσωπικά κανα-δυο φορές, την οποία συνέγραψε μετά από ενδελεχή (πιστεύω από το αποτέλεσμα) έρευνα ο Κέρστιν Ρήντλ.

Η έκδοσι είνε διανθισμένη με πλούσιο, ιστορικής αξίας, φωτογραφικό υλικό και καταφέρνει σαφέστατα να μεταφέρη την "μαγεία" του Κέντρου σε όσους δεν την έχουν ζήσει και να την θυμίση σε όσους την έχουν γευτεί στο παρελθόν!

Εάν σάς ενδιαφέρη να την προμηθευτήτε, ιδού ο σχετικός σύνδεσμος.

---
An excellent work on the history of the first International Scout Centre, the one at Kandersteg of the Swiss Alps, which it happens to have visited a couple of times, authored after a deep research (as I believe by the result seen) by Kerstin Riedl.

The publication is enriched with photographs of important historical value and definitely succeeds to convey the "magic" of the Centre to the ones who have never experienced it and to remind it to the ones who have tasted it in the past!

If you're interested in purchasing it, here's the relevant link.

Από τη σοφία του Ηλία του Πετρόπουλου

2010-05-11T04:23:00.001+03:00

Ο Νίκος Καρούζος πάντα με γοήτευε με την ποίησή του και με το λέγειν του. Τον παρακολουθούσα στις ταβέρνες, όπου άρχιζε την μυσταγωγία της νύχτας με μια καυτή φασουλάδα. Ο Καρούζος είναι ένας σοφός που, όχι μόνο ζει με τρόπο ελληνικό, αλλά γνωρίζει βαθύτατα γιατί ζει με τρόπο ελληνικό.

Ο Ηλίας ο Παπαδημητρακόπουλος φρονεί ότι, ο ύπουλος και ακήρυχτος πόλεμος των νεοελλήνων κατά της Ελλάδας είναι ο πλέον καταστρεπτικός πόλεμος στην μακρόχρονη ιστορία της χώρας.

Η χώρα μας μαστίζεται από μια πολιτιστική κρίση. Η χώρα μπαίνει, τώρα, στην χειρότερη φάση αυτής της κρίσης. Ο λαός (που δεν είναι διόλου αγνός και αθώος) ευθύνεται εν μέρει για την κρίση. Το μεγαλύτερο ποσοστό της ευθύνης το έχει και το κατέχει το Κράτος, όπως εκφράζεται από τους σάπιους πολιτικάντηδες.

Εδώ και σαράντα χρόνια η Ελλάδα κατευθύνεται από βάρβαρους πρωθυπουργούς - βάρβαρος ο καραβανάς Πλαστήρας βάρβαρος ο εγκάθετος Παπάγος, βάρβαρος ο άξεστος και τυχάρπαστος Καραμανλής, βάρβαρος ο χιτλερίσκος Παπαδόπουλος, βάρβαρος ο Αντρέας κι ακόμα πιο βάρβαρος ο προαλειφόμενος Μητσοτάκης. Και δίπλα του ο Φλωράκης, ο βάρβαρος αυτός χωρικός, που παρουσιάζει την βίλα του στα περιοδικά μόδας και που, καθώς ψιθυρίζεται, λαβαίνει μαθήματα ορθοφωνίας για να διορθώσει το μόνο ελληνικό πράγμα που έχει: την προφορά του.

Η γενιά μου (δηλαδή, οι λογοτέχνες και οι καλλιτέχνες της γενιάς μου) έπραξαν το παν για να ανακόψουν την εισβολή του αμερικάνικου τρόπου ζωής. Μόνον έτσι μπορώ να ιδώ την προσπάθεια του Μάνου Χατζηδάκη.

Οι έλληνες πρωθυπουργοί μισούν θανάσιμα τους έλληνες συγγραφείς και καλλιτέχνες. Η λεγόμενη Συνείδηση του έθνους δεν εκφράζεται από τους πρωθυπουργούς, αλλά από τον Καστοριάδη, από τον Καρούζο, από τον Φασιανό, από τον Σαχτούρη, από τον Ελύτη.

Οι πρωθυπουργοί μας είναι πολύ περήφανοι γιατί έχωσαν την Ελλάδα στο ευρωπαϊκό μαντρί. Ασφαλώς, οι κύριοι πρωθυπουργοί θα τα κονομίσουν χοντρά. Κι ο λαός θα εξαναγκαστεί ν' αλλάξει μοντέλο.

Αυτή τη φορά ο κίνδυνος θα ξεκινήσει από την Δυτική Γερμανία. Δεν αγαπώ τους γάλλους. Η Γαλλία, όμως, δεν απειλεί την εθνική υπόσταση της χώρας μας. Οι νέοι μας πρέπει ν' αρχίσουν, αμέσως, την πολεμική κατά της παμφάγου Δυτικής Γερμανίας.

Κι αν εδανείστηκα την γνώμη του Παπαδημητρακόπουλου, είναι γιατί ο Παπαδημητρακόπουλος κατέλαβε, ήδη, σημαντικότατη και επίζηλη θέση στην σύγχρονη πεζογραφία μας.

Πετρόπουλος Ηλίας, Η Εθνική Φασουλάδα, Απρίλιος 1990, Σχολιαστής.

Β΄έκδοση από τις Εκδόσεις Νεφέλη (Ηλία Πετρόπουλου Άπαντα: Η Εθνική Φασουλάδα, ISBN: 960-211-164-X), σελ. 26-28.

Πόσο προφητικά ηχούν στ' αυτιά μου τα παραπάνω σοφά λόγια!!!

Διοσκουρίδης: Περί Ύλης Ιατρικής

2010-04-30T00:12:00.003+03:00

Μία εκπληκτική έκδοσι του κλασσικού έργου "Περί Ύλης Ιατρικής" του αρχαίου Έλληνα ιατροφιλοσόφου Διοσκουρίδου, ο οποίος έζησε τον 1ο αιώνα μ.Χ,, στο οποίο καταγράφει με απολύτως εμπεριστατωμένο τρόπο φυσικές πρώτες ύλες και συνταγές φαρκακευτικών σκευασμάτων, οι οποίες απετέλεσαν την βάσι των κλάδων της φαρμακολογίας και της φαρμακευτικής για αιώνες.

Η έκδοσι περιλαμβάνει φωτογραφική ανατύπωσι μεσαιωνικού χειρογράφου του έργου, μεταγραφή των κειμένων, σχετικές μελέτες στην Ελληνική και Αγγλική και μεγεθυντικό φακό.

Από τις Εκδόσεις Μίλητος.

Διοσκουρίδης: Περί Ύλης Ιατρικής

Ιπποκράτους Παλαιοτάτου Ιατρού Άπαντα

2010-04-30T00:11:00.003+03:00

Μία εκπληκτική έκδοσι, ομοιοτυπική ανατύπωσι της δεύτερης τυπογραφικής έκδοσης των Απάντων του Ιπποκράτους, η οποία πραγματοποιήθηκε στη Βασιλεία της Ελβετίας το 1538 από τον Ιερώνυμο Φροβένιο (Hieronymus Frobenius) με τη συμβολή του Νικολάου Επισκοπίου (Nicolaus Episcopius) και επιμελητή τον Ιανό Κορνάρο (Janus Cormarius).

Η κασετίνα συμπεριλαμβάνει πάπυρο με τον Όρκο του Ιπποκράτους, προτομή του μεγίστου των ιητρών, έργο του Σ. Αλεξόπουλου, καθώς και συνοδευτική έκδοσι 104 σελίδων.

Από τις Εκδόσεις Μίλητος.

Ιπποκράτους Παλαιοτάτου Ιατρού Άπαντα

"Βικελαία" Δημοτική Βιβλιοθήκη Ηρακλείου * "Vikelaia" Municipal Library of Heraklion

2010-04-26T19:24:00.001+03:00

Ο Ιστοχώρος της "Βικελαίας" Δημοτικής Βιβλιοθήκης Ηρακλείου έχει πλήρως ανανεωθεί κι αξίζει να τον επισκεφθείτε. Ψηφιοποιημένα ιστορικά τεκμήρια, όπως σπάνια χειρόγραφα, παλαιές εφημερίδες και ηχογραφήσεις διαλέξεων, βρίσκονται στην δωρεάν διάθεσι του κοινού.

"Βικελαία" Δημοτική Βιβλιοθήκη Ηρακλείου

---
The website of the "Vikelaia" Municipal Library of Heraklion, Crete, Hellas (Greece) has been totally updated and worth visiting it. Digitalised historical documents, such as rare manuscripts, old newspapers and sound recordings of lectures are freely available to the public.

Vikelaia" Municipal Library of Heraklion

Με αφορμή τα τελευταία γεγονότα

2010-04-26T19:11:00.001+03:00

Με αφορμή τα τελευταία γεγονότα, την επιτήρησι, δηλαδή της Ελληνικής οικονομίας, την ένταξί μας στον μηχανισμό στήριξης Ευρωπαϊκής Επιτροπής και Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, λίγη αρχαία σοφία, προς ενθύμησι των παλαιών και μάθησι των νεωτέρων:

Κύρου Ανάβασις: Βιβλίο Γ'
[3.2.13] ἔπειτα ὅτε Ξέρξης ὕστερον ἀγείρας τὴν ἀναρίθμητον στρατιὰν ἦλθεν ἐπὶ τὴν Ἑλλάδα, καὶ τότε ἐνίκων οἱ ἡμέτεροι πρόγονοι τοὺς τούτων προγόνους καὶ κατὰ γῆν καὶ κατὰ θάλατταν. ὧν ἔστι μὲν τεκμήρια ὁρᾶν τὰ τρόπαια, μέγιστον δὲ μαρτύριον ἡ ἐλευθερία τῶν πόλεων ἐν αἷς ὑμεῖς ἐγένεσθε καὶ ἐτράφητε· οὐδένα γὰρ ἄνθρωπον δεσπότην ἀλλὰ τοὺς θεοὺς προσκυνεῖτε. τοιούτων μέν ἐστε προγόνων.

Δηλαδή:
έπειτα, όταν ο Ξέρξης συγκέντρωσε την αναρίθμητη στρατιά, ήρθε στην Ελλάδα, και τότε νίκησαν οι πρόγονοί μας τους προγόνους τους και στη στεριά και στη θάλασσα. Αν θέλετε αποδείξεις δείτε τα τρόπαια, αλλά η μεγαλύτερη απόδειξη είναι η ελευθερία των πόλεων στις οποίες γεννηθήκατε και μεγαλώσατε, χωρίς να σκύβετε το κεφάλι σε κανέναν άνθρωπο παρά μόνο στους θεούς. Αυτοί ήταν οι πρόγονοί σας.
(απόδοσι στην Νεοελληνική κοινή του καλού φίλου Βασίλη Τίκου)

Και για να μην παρεξηγηθώ: Δεν τα 'χω με τους "κακούς" ξένους που ήρθαν να μάς κατακλέψουν. Αυτοί την δουλειά τους κάνουν. Με τον δικό μας κακό, κάκιστο εαυτό τα έχω...

Αριστοτέλης Γραμματικάκης: Κίνα (Φωτογραφίες)

2010-04-15T11:34:00.000+03:00

Μια εξαιρετική αυτοέκδοσι τριανταδύο (32) μόλις σελίδων μεγέθους Α4 σε χαρτί πολυτελείας, με φωτογραφίες από την Κίνα του Αριστοτέλη του Γραμματικάκη, έπεσε πριν μερικές μέρες στα χέρια μου, σε επίσκεψί μου στον Στέργιο.

Την έκδοσι "προλογίζει" ο Νίκος Καζαντζάκης, αφού ο δημιουργός της έχει επιλέξει ένα απόσπασμα για την Κίνα από το "Ταξιδεύοντας" του πρώτου ως πρώτη-πρώτη παράθεσι.

Το μικρό αυτό φωτογραφικό λεύκωμα περιλαμβάνει πενήντα επτά (57) συνολικά ασπρόμαυρες φωτογραφίες, από διάφορες πτυχές της Κινεζικής πραγματικότητας και κουλτούρας, ενώ κοσμείται στο εξώφυλλο και στο μπροστινό εσώφυλλο από το κάντζι (κινέζικο ιδεόγραμμα) για την Κίνα, γραμμένο από τον ίδιο τον Γραμματικάκη.

Αξίζει, αν βρεθήτε κάπου στην Κρήτη, να το αναζητήσετε κι αν πέση στα χέρια σας, να το κρατήσετε για την βιβλιοθήκη σας. Άλλως τε, διατίθεται δωρεάν!

Πρακτικά Επιστημονικού Συνεδρίου: «Ο ρόλος της Τυπικής Εκπαίδευσης, της Μη Τυπικής και της Άτυπης Μάθησης στην διαμόρφωση της προσωπικότητας των παιδιών και των εφήβων. Τα νέα δεδομένα στα χαρακτηριστικά της ηλικίας.» * Conference Proceedings: «The role of the Formal Education, the Non Formal and Informal Learning in the formation of the personality of children and adolescents. The new data on age characteristics»

2010-04-15T11:04:00.000+03:00

Τυπική Εκπαίδευσι, Μη Τυπική και Άτυπη Μάθησι (Πρακτικά Συνεδρίου)

---

Formal Education, Non Formal and Informal Learning (Conference Proceedings)

Even More Blooming Cherry Blossoms * Ακόμα Περισσότερες Ανθισμένες Κερασιές

2010-04-05T20:43:00.000+03:00

Sachitra Mahendra: Haiku - music of we

2010-04-03T18:19:00.001+03:00

Ένα λίαν ενδιαφέρον άρθρο (στην Αγγλική) από τον Σριλακένζο φίλο Σατσίτρα Μαχένντρα, συμμετέχοντα του 22ου Πλοίου για το Παγκόσμιο Πρόγραμμα Νεολαίας, σχετικά με τον κύκλο σύνθεσης χάϊκου που λειτούργησε εν πλω, υπό τον Καθηγητή Τατέο Ιμάμουρα.

---
A very interesting article by Shrilankian friend Sachitra Mahendra, participant of the 22nd Ship for the World Youth Program, on the haiku composing cycle, which was run on board by Professor Tateo Imamura.

Sachitra Mahendra: Haiku - music of we

Takaki Okubo: Haiku: Potential of its brief form * Τακάκι Οκούμπο: Χάϊκου: Η δυναμική της σύντομης μορφής του

2010-04-03T17:30:00.003+03:00

Έχω ήδη αναφέρει σε προηγούμενή μου ανάρτησι ότι κατά την διάρκεια του 22ου Πλοίου για το Παγκόσμιο Πρόγραμμα Νεολαίας κι ενώ ήμασταν εν πλω M/S Φούτζι Μάρου, με πρωτοβουλία του Συμβούλου μου, Καθηγητή Τατέο Ιμάμουρα, διοργανώθηκε ένας κύκλος σύνθεσης ποιημάτων Χάϊκου.

Προ ολίγου έλαβα ένα μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου από τον καλό μου φίλο και Σύμβουλο, το οποίο περιείχε τον λόγο που εκφώνησε σε ένα διεθνές συνέδριο ποίησης Χάϊκου, το περασμένο φθινόπωρο στην Λιθουανία, ο συνάδελφός του, Καθηγητής Ιαπωνικής Λογοτεχνίας, Τακάκι Οκούμπο.

Παραθέτω παρακάτω τον λόγο:

Χάϊκου: Η δυναμική της σύντομης μορφής του

υπό Τακάκι Οκούμπο
Καθηγητή Ιαπωνικής Λογοτεχνίας,
Γυναικείο Χριστιανικό Πανεπιστήμιο του Τοκύου

Κυρίες και κύριοι,

Είνε τιμή για εμένα να ομιλώ ενώπιον ενός τόσο διακεκριμένο ακροατηρίου ποιητών χάϊκου απ' όλον τον κόσμο.

Αρχικώς, επιτρέψτε μου να σάς πω λιγα πράγματα για το υπόβαθρό μου. Ξεκίνησα σπουδάζοντας Γαλλική λογοτεχνία του συμβολισμού του δεκάτου ενάτου αιώνα, όπως Ριμπώ και Μαλλάρμ. Έπειτα ασχολήθηκα με την συγκριτική λογοτεχνία, συγκρίνοντας την λογοτεχνία και την κουλτούρα της Ιαπωνίας με εκείνες άλλων χωρών, ιδίως εκείνων στην Δυτική Ευρώπη. Όσο αφορά στο χάϊκου, δεν είμε ειδικός, αλλά έχω εδώ και καιρό γοητευτεί από τις λογοτεχνικές και πολιτισμικές δυνατότητες που αντιπροσωπεύονται απ' αυτήν την μοναδική μορφή του ποιήματος χάϊκου. Σήμερα, θα ήθελα να ομιλήσω για το χάϊκου απ' αυτήν την οπτική γωνία.

Όπως γνωρίζετε, το ξεχωριστό χαραcκτηριστικό του χάϊκου ως ποίημα είνε η εξαιρετικώς σύντομη μορφή του. Τι νόημα φέρει αυτή η μορφή ως Τέχνη;

Όπως είνε γνωστό, το χάϊκου προήλθε περίπου στον δέκατο έκτο αιώνα από μία προϋπάρχουσα παραδοσιακή μορφή γνωστή ως τάνκα.

Το τάνκα είνε ένα σύντομο ποίημα, αποτελούμενο από τριανταμία συλλαβές και πέντε στίχους. Το χάϊκου περικόπτει αυτή την μορφή σχεδόν στο μισό - δεκαεπτά συλλαβές και τρεις στίχοι.

Στο υπόβαθρο πίσω απ' αυτήν την δραστική αλλαγή μπορούμε να βρούμε μία νέα αισθητική αντίληψι, βασισμένη στην φιλοσοφία του Τάο και του Ζεν. Αυξήθηκε η επίγνωσι των ορίων των λέξεων, των χρωμάτων, των μορφών και των ήχων ως καλλιτεχνικές. Με την έντονη επίγνωση αυτών των ορίων, η τέχνη επεχείρησε να πάη πέραν τούτων των περιορισμών της έκφρασης, επισημαίνοντας αυτό που δεν μπορεί να εκφρασθή.

Ένα ακραίο παράδειγμα αυτής της αισθητικής αντίληψης μπορεί να ανευρεθή στις ζωγραφιές μαύρης μελάνης, όπου οι μη ζωγραφισμένοι κενοί χώροι είνε πλήρεις νοημάτων. Λάβετε για παράδειγμα μία ζωγραφιά του Τοχάκου Χασεγκάβα, η οποία ονομάζεται Σορίνζου ή Πεύκα. Αυτή η ζωγραφιά θεωρείται ένα από τα αριστουργήματα της Ιαπωνικής ζωγραφικής. Κάποιος γοητεύεται αμέσως από τα πεύκα, ζωγραφισμένα μ' έναν απαλό, εξευγενισμένο τρόπο, αλλά αυτοί που είνε ίσως γεμάτοι ακόμα περισσότερες προκλήσεις για τον θεατή είνε οι κενοί, αφημένοι ανάμεσα στα δέντρα, χώροι. Αυτοί οι κενοί χώροι προσκαλούν σε αχανή, πλούσια αισθητικά οράματα. Σ' αυτούς τους χώρους, μπορούμε να βιώσουμε την κίνησι των συνεχώς μεταβαλλόμενων ανέμου και φωτός.

Η ίδια αισθητική αντίληψι μπορεί επίσης να ανευρεθή στην παραδοσιακή Ιαπωνική μουσική, όπου αποδίδεται ίση σημασία στις νότες, οι οποίες αναπαράγωνται από όργανα ή φωνές, και στην σιωπή ανάμεσα σ' αυτές τις νότες. Το χάϊκου, στην ιδιαιτέρως συντομευμένη μορφή του, πάσχισε για την ίδια αισθητική.

Ας ρίξουμε μια ματιά στο χάϊκου του Μπάσο, το οποίο είνε οικείο στον καθένα:

Φουρουικέγια
καβαζουτομπικόμου
μιζουνοότο

Η παλαιά δεξαμενή
ένας βάτραχος εισπηδά
ο ήχος του νερού

Οι περισσότερες ερμηνείες αυτού του ποιήματος καταδεικνύουν την πρόθεσι του Μπάσο να μεταδόση μ' αυτήν την σκηνή μοναξιά και ηρεμία. Όπως μπορούμε να δούμε, ο Μπάσο άφησε αυτά τα συναισθήματα να εκφράζονται στους κενούς χώρους. Πράττοντας έτσι, έχει υπερβεί τους περιορισμούς των λέξεων.

Ένας άλλος τρόπος θέασης αυτών των κενών χώρων είνε ο ρόλος που παίζουν στην απελευθέρωσι του χάϊκου από την ιδιοκτησία του ποιητή και στην μεταβίβασί της έμπροσθεν του αναγνώστη.

Παρόμοια με τον θεατή των Πεύκων, ο αναγνώστης του χάϊκου απολαμβάνει την ελευθερία να περιηγηθή δημιουργικά ανάμεσα σε ατελείωτες παραλλαγές στους κενούς χώρους.

Επιτρέψτε μου να παρουσιάσω δύο ενδιαφέρουσες απεικονίσεις της πλούσιας δυναμικής αυτών των παραλλαγών.

Ένα τέτοιο παράδειγμα είνε το βιβλίο υπό τον τίτλο Εκατό Βάτραχοι. Είνε μία συλλογή Αγγλικών μεταφράσεων και ερμηνειών του χάϊκου το οποίο ανέφερα προηγουμένως και το οποίο ξεκινά με το "η παλαιά δεξαμενή". Ξεκινά με μία μετάφρασι από τον ιδρυτή του μοντέρνου χάϊκου, Σίκι Μασαόκα, συνεχίζει με κάτι σαν παιδική ιστορία με τον βάτραχο ως τον κύριο χαρακτήρα και συμπεριλαμβάνει μέχρι κι ένα αισιόδοξο φολκλορικό τραγούδι από τον διάσημο υπαρξιστή ποιητή Γκίνσμπεργκ.

Εάν ο Μπάσο έβλεπε αυτές τις μεταφράσεις και ερμηνείες, η πρώτη του αντίδρασι θα ήταν πιθανότατα να ξεκαρδιστή στα γέλια. Ακόμα κι έτσι, πιστεύω πως δεν θα είχε άλλη επιλογή απ' το να καλωσορίση αυτές τις ερμηνείες. Γιατί το λεω αυτό; Διότι ο Μπάσο και οι μεθητές του διασκέδαζαν τακτικά χρησιμοποιώντας χάϊκου με τον ίδιο τρόπο. Ίσως ο καθένας εδώ να είνε εξοιξειωμένος με την μορφή συνδεδεμένων ποιημάτων που ονομάζεται ρένκου. Ένας αριθμός ποιητών συναθροίζονται για να δημιουργήσουν ένα ποίημα από κοινού. Ένας ποιητής ξεκινά συνθέτοντας ένα χάϊκου, ένας δεύτερος ποιητής προσθέτει δύο στίχους των επτά συλλαβών έκαστος, μετά ένας τρίτος ποιητής προσθέτει τρεις στίχους των 5-7-5 συλλαβών. Είν' ένα είδος ποιητικής σκυταλοδρομίας.

Η έξαψη που προσφέρει το ρένκου ανευρίσκεται στην συγκλονιστική διαδικασία του να ερμηνεύεται το ποίημα κάποιου με απροσδόκητους τρόπους από έναν άλλον ποιητή. Η διαδικασία προχωρά πέρα από μια ατομική έκφρασι και διανοίγει έναν νέο κοινό ποιητικό κόσμο. Μπορούμε να πούμε ότι η συλλογή Εκατό Βάτραχοι είνε, κατ' ουσίαν, μία Αγγλική έκδοσι του ρένκου. Ιδού γιατί πιστεύω ότι ο Μπάσο θα την είχε πρόθυμα εγκρίνει.

Κατ' αυτόν τον τόπο, η συντομία του ποιήματος χάϊκου τού επιτρέπει διανοίγη αχανείς δημιουργικούς κόσμους και φέρει την δυναμική να διανοίγη έναν κοινό ποιητικό κόσμο. Αυτό το Διεθνές Φεστιβάλ Χάϊκου δεν είνε τίποτ' άλλο παρά μία αποκάλυψι. Είνε ειλικρινής ευχή μου να μπορέσουμε να χρησιμοποιήσουμε αυτήν την εβδομάδα για να εξερευνήσουμε την δυνατότητα του χάϊκου να διανοίγει νέους κόσμους και δυναμικές.

Σάς ευχαριστώ!
---

I've already mentioned in a previous post of mine that during the 22nd Ship for the World Youth Program and while being on board M/S FujiMaru, a Haiku poems composing cycle was organised, after an initiative by my Advisor, Professor Tateo Imamura.

Just few moments ago Ireceives an email message by my good friend and Advisor, which included a speech, given to an international conference on Haiku poetry, last fall in Lithuania, by his colleague, Professor of Japanese Literrature, Takaki Okubo.

Below you can read the speech:

Haiku: Potential of its brief form

by Takaki Okubo,
Professor of Japanese Literature,
Tokyo Woman’s Christian University

Ladies and gentlemen,

It is an honor for me to be speaking in front of such a distinguished audience of haiku poets from around the world.

First, let me tell you a little about my background. I began by studying nineteenth century French symbolism literature, such as Rimbaud and Mallarme. I then went on into comparative literature, comparing the literature and culture of Japan with those of other countries, especially those in Western Europe. As for haiku, I am not a specialist, but I have long been fascinated by the literary and cultural possibilities represented in the unique form of the haiku poem. Today, I would like to talk about haiku from this point of view.

As you know, the outstanding characteristic of haiku as a poem is its extremely brief form. What meaning does this form hold as an art?

As is well known, haiku was born around the sixteenth century out of a previously existing traditional form known as tanka.

Tanka is a short poem made up of thirty-one syllables and five lines. Haiku cuts this form almost in half -- seventeen syllables and three lines.

In the background behind this drastic change, we can find a new aesthetic sense based on the philosophy of Tao and Zen. An awareness rose of the limit of words, colors, forms, and sounds as artistic expression; with a keen awareness of these limits, art attempted to go beyond these boundaries of expression by highlighting what cannot be expressed.

An extreme example of this aesthetic sense can be found in black ink paintings, where the unpainted blank spaces are full of meaning. Take for example a painting by Tohaku Hasegawa called Shorinzu, or Pine Trees. This painting is considered one of the masterpieces of Japanese painting. One is immediately fascinated by the pine trees drawn with a delicate touch, but what is perhaps even more intriguing to the viewer are the blank spaces left between one tree and another. These blank spaces invite vast, rich aesthetic visions. In these spaces, we can experience the movement of constantly changing wind and light.

The same aesthetic sense can also be found in traditional Japanese music, where equal importance is placed on notes produced by instruments or voices, and the silence between these notes. Haiku, in its highly abbreviated form, strived for this same aesthetic.

Let's take a look at Basho's haiku, which everyone is familiar with:

Furuikeya
kawazutobikomu
mizunooto

The old pond
a frog jumps in
the sound of water

Most interpretations of this poem point to Basho's intent to convey loneliness and stillness with this scene. As we can see, Basho left these emotions to be expressed in the blank spaces. By doing so, he has surpassed the boundaries of words.

Another way of looking at these blank spaces is the role they play in releasing the haiku from the ownership of the poet and passing it along to the reader.

Similar to the viewer of the Pine Trees, the reader of the haiku is given freedom to roam creatively among endless variations in the blank spaces.

Let me introduce two interesting illustrations of the rich potential of these variations.

One such example is the book entitled One Hundred Frogs. This is a collection of English translations and interpretations of the haiku I mentioned earlier that begins, "an old pond". It begins with a translation by the founder of modern haiku, Shiki Masaoka, and continues with the likes of a children's story with the frog as the main character, and even includes an upbeat folk song by the famous Beatnik poet Ginsberg.

If Basho were to see these translations and interpretations, his first reaction would probably be to laugh out loud. Even so, I believe he would have no choice other than to welcome these interpretations. Why do I say so? Because Basho and his disciples were constantly having fun with haiku in the same manner. Perhaps everyone is familiar with the form of linked poems called renku. A number of poets gather to create a collaboration. One poet begins by making a haiku, a second poet adds two lines of seven syllables each, then a third poet adds three lines of 5-7-5 syllables. It is a sort of poetry relay.

The excitement of renku is found in the thrilling process of having one's poem interpreted in unexpected ways by another poet. The process goes beyond an individual's expression and opens up a new communal poetic world. We can say that the collection One Hundred Frogs is, in essence, an English version of renku. This is why I believe Basho would have readily approved.

In this way, the briefness of the haiku poem lends itself to open up vast creative worlds and carries the potential to open up a communal poetic world. This International Haiku Festival is none other than one manifestation . It is my sincere wish that we can use this week to explore the ability of haiku to open up new worlds and potential.

Thank you!

More Blooming Cherry Blossoms * Περισσότερες Ανθισμένες Κερασιές

2010-04-02T16:48:00.000+03:00

One more picture of blooming "sakura", the Japanese cherry blossoms, this time from Tokyo, sent to be by my Mari!

---

Μία ακόμα φωτογραφία ανθισμένων "σακούρα", των Ιαπωνικών κερασιών, αυτή την φορά απ' το Τόκυο, σταλθείσα σ' εμένα απ' την Μάρι μου!

Περί Χάϊκου * On Haiku

2010-04-01T00:30:00.002+03:00

Κατά την διάρκεια του 22ου Πλοίου για την Παγκόσμια Νεολαία λειτούργησε, με πρωτοβουλία του Συμβούλου μου, Καθηγητή Τατέου Ιμάμουρα, του Γυναικείου Χριστιανικού Πανεπιστημίου του Τοκύου, ένας κύκλος σύνθεσης Ιαπωνικής ποίησης χάϊκου.

Τα χάϊκου είνε μικρά τρίστιχα ποιήματα, αντίστοιχα με τις Κρητικές μαντινάδες ή τα Κυπριακά τετράστιχα. Παραθέτω, λοιπόν, τα δικά μου δημιουργήματα απ' τον κύκλο, ελπίζοντας να μην προκαλέσω το μένος των αληθινών ποιητών!

θρόϊσμα σεντονιού
βήματα στον διάδρομο
άρωμα τσαγιού
Εν Πλω Μ/Κ Φούτζι Μαρού,
13/02/2010

δωμάτιο σιωπηλό
κερί μόλις σβηστό
φιλί μοναχό
Εν Πλω Μ/Κ Φούτζι Μαρού,
15/02/2010 (πρωΐ)

ήχος κυμβάλου
θρόϊσμα φύλλου
αναστεναγμός
Εν Πλω Μ/Κ Φούτζι Μαρού,
15/02/2010 (απόγευμα)

άνθος μικρό
σε βράχο σκληρό
λυγίζει μοναχό
Εν Πλω Μ/Κ Φούτζι Μαρού,
15/02/2010 (απόγευμα)

άνεμος δυνατός
χρυσάνθεμα στο νερό
τρελός ο ρυθμός
Εν Πλω Μ/Κ Φούτζι Μαρού,
15/02/2010 (απόγευμα)

βυζί γαλακτοφόρο
μ' άρωμα χρυσάνθεμου
τρέφεται το μωρό
Εν Πλω Μ/Κ Φούτζι Μαρού,
15/02/2010 (απόγευμα)

ήχος κρουστών
γυναικείο χαμόγελο
φως ιλαρόν
Εν Πλω Μ/Κ Φούτζι Μαρού,
Μάρτιος 2010

---

During the 22nd Ship for the World Youth Program, a Japanese haikou poetry cycle, initiated by my Advisor, Professor (Mr.) Tateo Imamura of the Tokyo Woman’s Christian University , took place.

Haikou are small poems of three lines, similar to the Cretan mantinades or to the Cypriot tetrastiha (four-line poems). So, I'm presenting below my own creations from my participation to this cycle, hoping that I will not provoke the real poets' anger!

sound of the bedsheets
steps in the corridor
perfume of tea
On Board M/S Fuji Maru,
13/02/2010

silent room
a candle just blown at
a single kiss
On Board M/S Fuji Maru,
15/02/2010 (morning)

sound of a cymbal
rustling of a moving leave
sigh
On Board M/S Fuji Maru,
15/02/2010 (afternoon)

small flower
on a strong rock
bends alone
On Board M/S Fuji Maru,
15/02/2010 (afternoon)

strong wind
chrysanthema in the water
crazy rhythm
On Board M/S Fuji Maru,
15/02/2010 (afternoon)

breast full of milk
with chrysanthemum aroma
the baby is being fed
On Board M/S Fuji Maru,
15/02/2010 (afternoon)

sound of drums
female smile
hail gladdening holy light
On Board M/S Fuji Maru,
March 2010

Blooming Cherry Blossoms * Ανθισμένες Κερασιές

2010-03-31T09:53:00.000+03:00

Earlier today I received an email message by my good friend Professor (Mr.) Tateo Imamura, of the Tokyo Woman's Christian University, who was my Advisor at the 22nd Ship for the World Youth Program.

Cherry blossoms are blooming in Yokohama, where he lives, offering their relieving beauty to the human soul...

---
Νωρίτερα σήμερα έλαβα ένα μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου από τον καλό μου φίλο, Καθηγητή Τατέο Ιμάμουρα, του Γυναικείου Χριστιανικού Πανεπιστημίου του Τόκυο, ο οποίος ήταν Σύμβουλός μου στο 22ο Πλοίο για το Παγκόσμιο Πρόγραμμα Νεολαίας.

Οι κερασιές ανθούν αυτήν την περίοδο στην Γιοκοχάμα, όπου ζη, προσφέροντας την ανακουφιστική τους ομορφιά στην ανθρώπινη ψυχή...

Ένας γάιδαρος ολόκληρη βιβλιοθήκη!

2009-09-10T01:59:00.001+03:00

ΤVXS.gr (BETA) - Ένας γάιδαρος ολόκληρη βιβλιοθήκη!

2009-09-08T16:54:00.001+03:00

ΤVXS.gr (BETA) - Μαρτυρίες του «Καπετάν Κεμάλ» από τον ελληνικό εμφύλιο

WWF TV Spot in Greek

2009-09-01T16:32:00.001+03:00

Manu Chao: Viva la Colifata!

2009-09-01T16:23:00.001+03:00

Ο Μάνου Τσάο (Manu Chao), σε συνεργασία με ασθενείς της Ψυχιατρικής Κλινικής Χοσέ Μπόρδα (Jose Borda) του Μπουένος Άϊρες, ηχογράφησε ένα νέο λεύκωμα, τιτλοφορούμενο "Viva la Colifata!" ("Ζήτω η Τρέλα!").

Η Ψυχιατρική Κλινική Χοσέ Μπόρδα είναι γνωστή για το καινοτόμο της "Radio La Colifata" ("Ραδιόφωνο Η Τρέλα"), έναν ραδιοφωνικό σταθμό λειτουργούμενο από του ασθενείς της από το 1991, με ένα ακροατήριο περίπου 12.000.000 προσώπων.

Για του μη Ισπανόφωνους, colifata είναι στην Ισπανική αργκό η τρέλα.

Το λεύκωμα μπορεί να μεταφορτωθή, νομίμως και δωρεάν, από τον ιστότοπο του σχεδίου: http://www.vivalacolifata.org/ .

Πηγή: TV Χωρίς Σύνορα
---
Manu Chao, in co-operation with patients of the Jose Borda Psychiatric Clinic of Buenos Aires, recorded a new album, called "Viva la Colifata!".

Jose Borda Psychiatric Clinic is known for its innovative "Radio La Colifata", a radio station run by its patients since 1991, with an audience of about 12.000.000 people.

For the non-Spanish-speakers, colifata is a Spanish colloquial for craziness.

The album can be downloaded, legally and free-of-charge, via the project website: http://www.vivalacolifata.org/ .

Source (in Greek): Greek Internet TV Without Frontiers

Xρήστος Γιανναράς: Προσβλέψεις σε μέλλον μετα-εθνικιστικό

2009-09-01T15:51:00.001+03:00

Ένα πιστεύω ενδιαφέρον κείμενο του Χρήστου Γιανναρά για τα Ελληνοτουρικικά:

Xρήστος Γιανναράς: Προσβλέψεις σε μέλλον μετα-εθνικιστικό

Θαλασσογραφία

2009-08-26T15:26:00.001+03:00

Ville Valo feat. Natalia Avelon - Summer Wine - HQ

2009-08-24T16:36:00.001+03:00

Δασκαλογιάννης: Ο ήρωας - θρύλος της Κρήτης

2009-08-03T07:30:00.001+03:00

Εξαιρετικά ενδιαφέρον, για την τοπική ιστορία της Κρήτης, είνε το 6ο τεύχος του ενθέτου στην εφημερίδα "Έθνος" περιοδικού "Ιστορία του Έθνους", το οποίο κυκλοφόρησε το Σάββατο, 18 Ιουλίου 2009 και τιτλοφορείται "Δασκαλογιάννης: Ο ήρωας - θρύλος της Κρήτης", με υπότιτλο "Άγνωστα στοιχεία για τον Πρωτοκαπετάνιο των Σφακίων".

Στο περιοδικό εμπεριέχονται άρθρα του γνωστού συγγραφέα και δημοσιογράφου Νίκου Ψιλάκη, του δημοσιογράφου Κάρολου Μπρούσαλη, του Διδάκτορος Νεώτερης Ιστορίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Μανόλη Γ. Πεπονάκη και του προϊσταμένου των Αρχείων Νομού Ηρακλείου Μανόλη Γ. Δρακάκη.

Αλλά, το σημαντικότερο, κατά την γνώμη μου, άρθρο είνε ένα μέχρι σήμερα ανέκδοτο κείμενο του αειμνήστου ιστοριοδίφη της Κρητικής ιστορίας, Στέργιου Σπανάκη, το οποίο είχε παραχωρήσει στον Ψιλάκη για να δημοσιευθεί στο περιοδικό "Κρητικές Εικόνες" του τελευταίου, το οποίο, όμως, ανέστειλε την κυκλοφορία του προ της δημοσιεύσεως.

Εξαιρετικά ενδιαφέρουσα και η προσπάθεια του Ψιλάκη, να φωτίση την πραγματική οικογενειακή καταγωγή και ταυτότητα του ήρωα, υποστηρίζοντας, βάσει ενός πωλητηρίου εγγράφου του 1749, ότι πιθανώς το επώνυμό του ήταν Αντρουλουδάκης ή Αντρουλακάκης, καθώς είνε γνωστό ότι το Δασκαλογιάννης είνε παρανώμι.

Αν ενδιαφέρεστε για την ιστορία του Νησιού μας, αξίζει να το αναζητήσετε!!!

2009-08-01T22:40:00.001+03:00

ΤVXS.gr (BETA) - Η τέχνη της ζωής: Εμπειρίες από την ψυχιατρική μεταρρύθμιση

Ανδρέας Νανάκης: Η Εκκλησία και ο Νίκος Καζαντζάκης

2009-07-13T16:34:00.001+03:00

Ένα ενδιαφέρον άρθρο του Ανδρέα Νανάκη, Μητροπολίτη Αρκαλοχωρίου, Καστελλίου και Βιάννου της Εκκλησίας της Κρητης και Καθηγητή Εκκλησιαστικής Ιστορίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, περί του μύθου του αφορισμού του Καζαντζάκη.

Η Εκκλησία και ο Νίκος Καζαντζάκης

Χριστίνα Κυριμοπούλου

2009-07-08T03:31:00.001+03:00

Έκκληση: Υπογράφουμε όλοι για την Χριστίνα Κυριμοπούλου (Άρθρο από το ΤVXS.gr)

Περί Μπούρκας

2009-07-02T20:54:00.000+03:00

Πρόσφατα στην Διαδικτυακή Τηλεόρασι Χωρίς Σύνορα αναρτήθηκε μία είδησι με τίτλο "Εμπρηστικές δηλώσεις Σαρκοζί για την μπούρκα εξοργίζουν την Αλ Κάιντα", δίνοντας αφορμή για έναν παραγωγικό διάλογο.

Αξιζει τον κόπο να τόν παρακολουθήσετε και γιατί όχι να συμμετάσχετε. Προσωπικώς συμμετείχα με τρία σχόλια έως τώρα, αλλά τις απόψεις μου τις κατέθεσα κυρίως με αυτό.

Κώστα Βαξεβάνη: Ευνούχοι

2009-06-20T13:19:00.001+03:00

EYNOYXOI…

Πέτρος Μαρτινίδης: "Κόμικς" - Τέχνη και Τεχνικές της Εικονογραφήγησης

2009-06-03T02:11:00.000+03:00

Όπως έγραψα σε προηγούμενή μου ανάρτησι, το σύγγραμα " "Κόμικς" - Τέχνη και Τεχνικές της Εικονογραφήγησης", του Πέτρου Μαρτινίδη, το θεωρώ πλέον κλασσικό.

Όχι μόνο γιατί κυκλοφόρησε από τις Αγροτικές Συνεταιριστικές Εκδόσεις, εκδοτικό οίκο που δεν υπάρχει πια, κι άρα, είναι κάπως δυσεύρετο, ούτε διότι, όπως ήδη έχω γράψει, σ' αυτό ο Μαρτινίδης εισηγείται τον, θεωρώ επιτυχή, όρο "εικονογραφήγησι" για τα "κόμικς".

Κυρίως, είναι κλασσικό γιατί είναι ένα από τα πρώτα, αν όχι το πρώτο βιβλίο αναφοράς για τα εικονογραφηγήματα που γράφτηκε στην Ελληνική γλώσσα, από έναν άνθρωπο που έχει βαθιά γνώσι του θέματος και που μπορεί εύκολα ν' αναφερθή στην ιστορία του είδους, στις διάφορες σχολές, τεχνικές κι αισθητικές, στην σχέσι του με τις άλλες μορφές τέχνης και με την (παρα)λογοτεχνία, ακόμα και στις κριτικές ανατιμήσεις του είδους διαχρονικά!

Για την ιστορία, να αναφέρω ότι εκδόθηκε το 1990 στην Θεσσαλονίκη, ενώ εγώ είχα την ευλογία να το αποκτήσω έφηβος, από το βιβλιοπωλείο του, μακαρίτη πια, του Στέλιου του Σαπουντζή, εκεί, στο Πάρκο Θεοτοκόπουλου, στο Ηράκλειο.

Αναζητήστε το και θα με θυμηθήτε: Ένας νέος κόσμος θα ανοιχθή εμπρός σας!!!

Εικονογραφηγήσεως το ανάγνωσμα...

2009-06-02T01:33:00.000+03:00

Έχει εδώ και καιρό που έχω την αίσθησι ότι το να παρουσιάζω σ' αυτό εδώ το ιστολόγιο μόνο βιβλία (έντυπα και ηλεκτρονικά) ή σχετικά με το βιβλίο θέματα, είναι κάπως περιοριστικό. Άλλωστε, θα έχετε δει και κάποιες αναρτήσεις που δεν έχουν άμεση σχέσι με το βιβλίο, αλλά θα αφορούν γενικότερα στην τέχνη και στο σκέπτεσθαι. Αποφάσισα, λοιπόν, να διευρήνω λίγο το περιεχόμενο, παρουσιάζοντας εφ εξής και εικονογραφηγήματα.

Ίσως ο όρος εικονογραφήγησι ή εικονογράφημα να μην σάς είναι τόσο οικείος. Αναφέρομαι, με απλά λόγια, στην λεγόμενη ένατη τέχνη, στα γνωστά κόμικς (comics).

Ο όρος εικονογραφήγησι, τον οποίο θεωρώ ιδιαιτέρως επιτυχή, δεν είναι δικός μου, αλλά του Πέτρου του Μαρτινίδη, ο οποίος τον εισηγείται στο κλασσικό πια πόνημά του "Κόμικς - Τέχνη και Τεχνικές της Εικονογραφήγησης", στο οποίο θα αναφερθώ σε επόμενη ανάρτησί μου.

Η λογική που ακολουθεί ο Μαρτινίδης είναι απλή: Τα κόμικς δεν είναι απλή εικονογράφησι, η οποία πλαισιώνει μία αφήγησι, αλλά ούτε είναι μία αφήγησι που πλαισιώνει μία εικονογράφησι. Τα κόμικς είναι αφήγησι μέσω εικονογράφησης, είναι αφηγούσα εικονογράφησι, είναι, λοιπόν, εικονογραφήγησι.

Φυσικά, δεν έχω σκοπό να παρουσιάζω κάθε εικονογραφήγημα που βρίσκω ενδιαφέρον. Θα περιοριστώ κυρίως σε λευκώματα και βιβλία εικονογραφήγησης (comic albums, comic books), χωρίς φυσικά να αποκλείω την πιθανότητα να αναφερθώ κάποτε σε κάποιο κόμικς που διάβασα σε κάποιο περιοδικό, εφημερίδα ή ιστότοπο και μ' εντυπωσίασε.

Άλλωστε, σκέφτομαι έντονα να πραγματοποιώ εφ εξής και αναρτήσεις για άρθρα ή περιοδικά που βρήκα ενδιαφέροντα. Νομίζω πως στις μέρες μας, που οι βιβλιοθήκες μετατρέπονται όλο και περισσότερο σε πολυμεσοθήκες (médiathèques), μία τέτοια αλλαγή έχει νοημα. Δεν έχω σκοπό, όμως, να επεκταθώ, τουλάχιστον για την ώρα και σε άλλες μορφές (καλλιτεχνικής) έκφρασης, αν και ίσως αυτό να πρέπη να γίνη σύντομα. Όμως, τότε, κι αυτό το ιστολόγιο θα πρέπη να επαναπροσδιορίση τον ρόλο του κι ίσως και τ' όνομά του...

Mike Kenny: Το Αγόρι με τη Βαλίτσα

2009-05-10T10:12:00.000+03:00

"Το Αγόρι με τη Βαλίτσα" ("Boy With A Suitcase") αποτελεί ένα εξαίρετο (παιδικό;;;) θεατρικό έργο του γνωστού Βρετανού συγγραφέα και ηθοποιού Μιχαήλ Κένννυ (Mike Kenny, ορθή προφορά στα Αγγλικά Μάϊκ Κέννυ), το οποίο πραγματεύεται το ζήτημα της μετανάστευσης και ιδίως το πώς αυτή βιώνεται από τα παιδιά-μετανάστες.

Το έργο ευτύχησε να μεταφρασθή στα Ελληνικά από την γνωστή ηθοποιό, θεατρική συγγραφέα και μεταφράστρια Ξένια Καλογεροπούλου και να ανέβη το 2005 στο Θέατρο Μικρή Πόρτα (παιδικό τμήμα του Θεάτρου Πόρτα) σε σκηνοθεσία Θωμά Μοσχόπουλου.

Η μετάφρασι αυτή, λοιπόν, εκδόθηκε το 2006 σε μία καλαίσθητη έκδοσι από την Γενική Γραμματεία Νέας Γενιάς με χρηματοδότησι από το Πρόγραμμα ΝΕΟΛΑΙΑ της Ευρωπαϊκής Επιτροπής (προκάτοχος του τρέχοντος Προγράμματος "Νέα Γενιά σε Δράση" 2007-2013, το οποίο διαχειρίζεται το Ινστιτούτο Νεολαίας).

Η έκδοσι είναι εκτός εμπορίου, διατίθεται δωρεάν και προσωπικώς για να την βρω απευθύνθηκα στην ίδια την κα Καλογεροπούλου, η οποία πολύ ευγενικά μου απέστειλε ένα αντίτυπο.

Κωνσταντίνος Πιλάβιος: Τι είναι αυτό;

2009-04-18T16:35:00.000+03:00

What is that? (Τι είναι αυτό;) 2007 from MovieTeller on Vimeo.

Father and son are sitting on a bench. Suddenly a sparrow lands across them.
Πατέρας και γιος κάθονται σ' ένα παγκάκι. Ξαφνικά, ένα σπουργίτι προσγειώνεται μπροστά τους.

Directed by: Constantin Pilavios
Σκηνοθεσία: Κωνσταντίνος Πιλάβιος

Written by: Nikos & Constantin Pilavios
Συγγραφή: Νίκος & Κωνσταντίνος Πιλάβιος

Director of photgraphy: Zoe Manta
Διευθύντρια Φωτογραφίας: Ζωή Μαντά

Music by: Christos Triantafillou
Μουσική: Χρίστος Τριανταφύλλου

Sound by: Teo Babouris
Ήχος: Θεόδωρος Μπαμπούρης

Mixed by: Kostas Varibobiotis
Μείξη: Κώστας Βαρυμπονιώτης

Produced by: MovieTeller Films
Παραγωγή: MovieTeller Films

Μελίνα Μερκούρη

2009-03-10T18:47:00.001+02:00

Οκάκουρα Κακούζο: Το Βιβλίο του Τσαγιού

2009-01-27T12:19:00.001+02:00

Έχει τύχει να διαβάσω κάμποσα βιβλία ή να δω ταινίες που με τον έναν ή τον άλλον τρόπο σχετίζονται με την Ιαπωνία. Λογοτεχνία και Κινηματογράφος Ιαπωνικοί ή εμπνευσμένοι από ή στην Ιαπωνία (Μουρακάμι, Χερν, Κουρο σάβα, Κομπαγιάσι), ταξιδιωτικές περιγραφές (λέγε με Καζαντζάκης), ιστορία.

Έχω, βεβαίως, φάει σούσι (πρώτη φορά στις... Βρυξέλλες, από καθαρή ανάγκη, γιατί όταν το Ελληνικό μου βιολογικό ρολόι χτύπησε ώρα μεσημεριανού στην Ευρωπαϊκή μας πρωτεύουσα το μόνο εστιατόριο που εξακολουθούσε να σερβίρει άριστον ήταν ένα Ιαπωνικό ταχυφαγείο!!!) κι έχω πιει σάκε (που κατά την ταπεινή μου γνώμη, δεν πίνεται!).

Έχω, ασφαλώς, διαβάσει Ιαπωνική εικονογραφήφησι (τα γνωστά μάνγκα), έχω δει Ιαπωνικά κινούμενα σχέδια (τα γνωστά άνιμε) κι έχω θαυμάσει (από κοντά, αλλά μην περιμένετε λεπτομέρειες) την Ιαπωνική δερματοστιξία (ταττού).

Παρ' όλ' αυτά, δεν είμαι, φυσικά, κανένας "ειδικός Ιαπωνολόγος" ούτε νομίζω πως γνωρίζω τα πάντα γι' αυτήν την εν πολλοίς μυστηριώδη χώρα της Άπω Ανατολής, την οποία ποθώ να επισκεφθώ από παιδί (τότε που έμαθα ότι ο Κώδικας των Σαμουράι υπήρξε μία από τις πηγές, μαζί με τον Κώδικα των Ιπποτών και τον Όρκο των Αθηναίων Εφήβων για τον Νόμο και την Υπόσχεσι των Προσκόπων), αλλά δεν το έχω ακόμη κάνει.

Αλλά σίγουρα μπορώ να σας δώσω μια συμβουλή: αν επιθυμείτε να γνωρίσετε την Ιαπωνία, τότε ξεκινήστε απ' "Το Βιβλίο του Τσαγιού".

Αυτό το εξαιρετικό βιβλίο του Οκάκουρα Κακούζο (Okakura Kakuzo) γράφτηκε από τον συγγραφέα στα Αγγλικά και πρωτοεκδόθηκε στην Βοστώνη το 1906 υπό τον τίτλο "The Book of Tea".

Πρόκειται για ένα βιβλίο στο οποίο ο Οκάκουρα (αυτό είναι το επώνυμο του συγγραφέα, όχι το Κακούζο, αφού οι Ίάπωνες παραδοσιακά προτάσσουν το επώνυμο του κυρίως ονόματος, δίνοντας την εντύπωσι ότι η οικογένεια προέχει του προσώπου) παρουσιάζει απλά και λιτά, ως εάν βρίσκεται κανείς σε Τελετή Τσαγιού, την ηθική, τις τέχνες και την εν γένει κοσμοθεώρησι και στάσι ζωής που αναπτύχθηκαν στην Μεσαιωνική και Νεώτερη Ιαπωνία με την ανάπτυξι του φιλοσοφικού ρεύματος που ονομάζει Τεϊσμό.

Στα Ελληνικά είναι διαθέσιμο σε μετάφρασι από την Αλίνα Πασχαλίδη, σε μια αισθητικώς άρτια έκδοσι του 1992 (επανέκδοσι 2007) με σκληρό εξώφυλλο και δέσιμο από τις Εκδόσεις Ερατώ, με τον πρόλογο που έγραψε η Έλιζ Γκρίλι στο Τόκιο για την έκδοσι του 1956.

Φώτιος, Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως: Ο Ηγεμών

2009-01-14T11:59:00.000+02:00

Πάει λίγος καιρός που αναφερόμουνα στον "Ηγεμόνα" του Μακιαβέλλη. Όπως είχα αναφέρει σ' εκείνη την ανάρτησι, προσωπικά δεν πιστεύω ότι ο Μακιαβέλλης ήταν ο κυνικός ραδιούργος μισάνθρωπος εισηγητής του μακιαβελλισμού, αλλά ένας πρωτοπόρος πολιτικός επιστήμων.

Είτε δεχθούμε, όμως, ότι ο Μακιαβέλλης εισηγήθηκε τον μακιαβελλισμό διότι επίστευε σ' αυτόν, είτε ότι απλώς περιέγραφε την ιστορική πολιτική πραγματικότητα, έχει μεγάλη αξία να αντιπαραβάλλουμε τον "Ηγεμόνα" του, ο οποίος είναι προϊόν της δυτικοευρωπαϊκής σκέψης, με τον Βυζαντινό ομόλογό του "Ηγεμόνα" του Φωτίου του Μεγάλου, Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως.

Βεβαίως, κάθε μελετητής της Βυζαντινής γραμματείας γνωρίζει ότι ο Φώτιος δεν συνέγραψε ουδέν έργο υπ' αυτόν τον τίτλο. Πράγματι. Όμως, η "προς τον Μιχαήλ τον Άρχοντα Βουλγαρίας" επιστολή του υπό τον τίτλο "Τί εστιν έργον άρχοντος" (επιστολή Η΄), γνωστή και ως "Επιστολή προς Βούλγαρον Ηγεμόνα", εμπεριέχει το Βυζαντινό ανάλογο του "Ηγεμόνος".

Αυτό διείδε ο γεωπόνος Παναγιώτης Χρ. Καραγεώργος και το αποτέλεσμα είναι μία αρτιότατη έκδοσι του 2007 από τις Εκδόσεις Αρμός, με μετάφρασι και σχόλια του Ιωάννη Πλεξίδα, προεισαγωγή του Μάριου Πλωρίτη και πρόλογο του Χρήστου Γιανναρά.

Το ερώτημα, λοιπόν, παραμένει: Τι είδους άρχοντες επιθυμούμε σήμερα;

Νίκος Καζαντζάκης: Ο Φρειδερίκος Νίτσε εν τη Φιλοσοφία του Δικαίου κια της Πολιτείας

2008-12-26T03:37:00.000+02:00

Ο Φρειδερίκος Βίλχελμ Νίτσε (Friedrich Wilhelm Nietzsche, ορθή προφορά στα Γερμανικά: Φρίντριχ Βίλελμ Νίτσε) είναι ασφαλώς γνωστός τοις πάσι. Συχνά, βεβαίως, πολύς κόσμος έχει λανθασμένη εικόνα για το έργο του και την εν γένει φιλοσοφία του, αλλά αυτό δεν θα απασχολήση την παρούσα ανάρτησι.

Απλώς, ρητορικά ρωτώ: πόσοι, άραγε, γνωρίζουν, ότι ο πολυτραγουδισμένος στίχος του Πορτοκάλογλου "Ό,τι δεν σε σκοτώνει, σε κάνει πιο δυνατό", είναι στην πραγματικότητα φράσι του Νίτσε;

Το ότι ένας άλλος "παρεξηγημένος", ο μεγάλος Κρητικός Νίκος Καζαντζάκης, ασχολήθηκε συστηματικά με το έργο του Νίτσε, είναι επίσης γνωστό. Άλλωστε, ο ίδιος στην "Αναφορά στον Γκρέκο" κάνει εκτενή αναφορά στην σχέσι του με το έργο του μεγάλου Γερμανού.

Έτσι, δεν προκαλεί, νομίζω, ιδιαίτερη έκπληξι το γεγονός ότι ο Καζαντζάκης είχε συντάξει μίαν "ενναίσιμον επί υφηγεσία διατριβή" για την σχετική με το Δίκαιο και την Πολιτεία Φιλοσοφία του Νίτσε, με σκοπό την υποβολή της στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.

Την τύχη αυτής της διατριβής δεν την γνωρίζουμε, αφού τα αρχεία του Πανεπιστημίου δεν αναφέρουν κάτι σχετικό. Πιθανώς αυτή να μην υπεβλήθη ποτέ, πιθανώς να υπεβλήθη αλλά να απορρίφθηκε λόγω του συντηρητισμού της εποχής. Κανένα στοιχείο, πάντως, δεν δείχνει ότι ο Καζαντζάκης έλαβε τον τίτλο του Υφηγητού.

Έχουμε, παρά ταύτα, την δυνατότητα να διαβάσουμε το κείμενό της, το οποίο κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Καζαντζάκη, σε επιμέλεια Πάτροκλου Σταύρου. Να διαβάσουμε και να θαυμάσουμε την συνάντησι δύο μεγάλων πνευμάτων!!!

Niccolò Machiavelli: Ο Ηγεμόνας (μετάφρασι Νίκου Καζαντζάκη)

2008-12-26T03:36:00.000+02:00

"Ο Ηγεμών" ("Il Principe") του Νικολάου Μακιαβέλλη (Niccolò Machiavelli, ορθή προφορά στα Ιταλικά: Νικκολό Μακιαβέλλη, πλήρες όνομα Niccolò di Bernardo dei Machiavelli, ορθή προφορά στα Ιταλικά: Νικκολό ντι Μπερνάρντο ντέι Μακιαβέλλη) είναι ασφαλώς έργο ευρύτερα γνωστό και ο συγγραφέας του πρόσωπο εγείρον διχογνωμίες στο πέρασμα του χρόνου: για άλλους εμπνευσμένος επιστήμων, εισηγητής των σύγχρονων πολιτικών επιστημών, για έτερους απάνθρωπο κτήνος, εμπνευστής του μακάβριου μακιαβελλισμού.

Η προσωπική μου γνώμη, βέβαια, είναι ότι ο Μακιαβέλλη είναι προσωπικότητα παρεξηγημένη κι ότι είναι αληθώς ένας προσεκτικός μελετητής που μεθοδικά αναλύει την παλαιότερη και σύγχρονή του πολιτική πραγματικότητα και εμπειρία και εξάγει συμπεράσματα με αξιοζήλευτη επιστημονική αντικειμενικότητα (όσο αυτή υπάρχει στις θεωρητικές επιστήμες) - ασχέτως του εάν κάποιος συμφωνεί ή όχι με αυτά.

Στα Ελληνικά έχουμε την ευτυχία να έχουμε κάμποσες μεταφράσεις αυτού του κλασσικού έργου, από μέτριες έως αριστουργηματικές. Η μετάφρασι, όμως, από τον Νίκο Καζαντζάκη θαρρώ πως ξεχωρίζει.

Το ότι ο Καζαντζάκης είναι λάτρης της Ιταλίας είναι γνωστό. Τόσο το Ιταλικό κεφάλαιο του "Ταξιδεύοντας", όσο κυρίως οι εκτενείς σχετικές αφηγήσεις στην "Αναφορά στον Γκρέκο", το πιστοποιούν.

Το ότι είναι ένας μεγάλος φιλόσοφος -και δη πολιτικός- είναι ακόμα πιο γνωστό. Τα φιλοσοφικά του έργα ("Ασκητική", "Συμπόσιο") αλλά και οι επιστημονικές του εργασίες (βλ. π.χ. την διατριβή του για τον Νίτσε) είναι αρκετά για να το αποδείξουν.

Το ότι είναι ένας άριστος χειριστής του λόγου είναι πασίγνωστο. Όλα του τα έργα και κυρίως τα λογοτεχνικά το βεβαιώνουν διαχρονικά.

Ποιος καλύτερος μεταφραστής, λοιπόν, του "Ηγεμόνος" από τον Καζαντζάκη;

Η μετάφρασι αυτή πραγματοποιήθηκε από τον μεγάλο Κρητικό το 1944, αλλά πρωτοεκδόθηκε το 1961, από τις εκδόσεις "Γαλαξία", από τον οποίο πραγματοποιήθηκε και η δεύτερη έκδοσι, του 1968.

Η γ΄ έκδοσι είναι του 2006, από τις Εκδόσεις Καζαντζάκη. Σ' αυτήν έχει προστεθεί ένας πρόλογος του επιμελητή, Πάτροκλου Σταύρου, καθώς και ένα επίμετρο με κείμενα του Καθηγητή Ιταλικής Λογοτεχνίας Ε.Κ.Π.Α. Γεράσιμου Γ. Ζώρα και του υποψήφιου Διδάκτορος Ιταλικής Λογοτεχνίας Ε.Κ.Π.Α. Μάρκου Ρικκομπόνου (Marco Riccobon, ορθή προφορά στα Ιταλικά: Μάρκο Ρικκομπόν).

Όποιος την διαβάσει, είμαι σίγουρος πως θα την απολαύση!

Το Σώμα Ελλήνων Προσκόπων για τον Αλέξη

2008-12-09T17:11:00.001+02:00

Το Σώμα Ελλήνων Προσκόπων για τον Αλέξη

Το Παπάκι στη Μπανιέρα

2008-11-14T18:04:00.001+02:00

Ένα ενδιαφέρον ηλεκτρονικό περιοδικό για την Ελληνική παιδική λογοτεχνία είναι "Το Παπάκι στη Μπανιέρα", φτιαγμένο όπως φαίνεται με αρκετό μεράκι.

Αν σας ενδιαφέρη λοιπόν το αντικείμενο, αν ψάχνετε δώρο για κάνα πιτσιρίκι ή αν απλώς θέλετε να γίνετε πάλι για λίγο παιδιά, ε, αξίζει να του ρίξετε μια ματιά!

Στέφανος Α. Γεροντής: Τα καημένα χωριά

2008-11-11T19:32:00.001+02:00

Η Νομαρχιακή Αυτοδιοίκησι Λασηθίου προχώρησε, στα πλαίσια Ευρωπαϊκού προγράμματος, στην έκδοσι ενός ενδιαφέροντος βιβλίου του Στέφανου Α. Γεροντή με μαρτυρίες από το ναζιστικό ολοκαύτωμα στα δυτικά χωριά της Ιεράπετρας.

Το βιβλίο διατίθεται δωρεάν, σε ηλεκτρονική μορφή .pdf, κι όποιος ενδιαφέρεται μπορεί να επισκεφθή τον σχετικό ιστοχώρο (διαθέσιμος στα Ελληνικά και Αγγλικά) και να το παραγγείλη να του αποσταλή μέσω η-ταχυδρομείου.

Memories from the holocaust of Ierapetras western villages

Ευθύνη να 'σαι Κρητικός

2008-10-25T21:20:00.001+03:00

Μία ενδιαφέρουσα Ομάδα (Group) στο Facebook, ιδρυθείσα από την Μαρία Πατεράκη, είναι η "Ευθύνη να 'σαι Κρητικός", εμπνευσμένη από την πασίγνωστη φράσι του Νίκου Καζαντζάκη.

Περιέχει κείμενα προβληματισμού σχετικά με την ιστορία και τις παραδόσεις του νησιού μας, αλλά και κριτική στην καινοφανείσα ψευτοπαλληκαριά και το νταϊλίκι που κάποιοι πουλάνε στο όνομα της παράδοσης.

Αξίζει να την επισκεφθείτε!!!

Ο Μη Αφορισμός του Καζαντζάκη

2008-10-22T18:19:00.001+03:00

oistros: Η αλήθεια για τον ΜΗ αφορισμό του Καζαντζάκη

No to Age Banding

2008-10-13T21:30:00.001+03:00

Εδώ και καιρό έχει ξεκινήσει στο Ηνωμένο Βασίλειο μία προσπάθεια «ηλικιακής σήμανσης» των παιδικών βιβλίων, ώστε τα παιδιά να αγοράζουν «κατάλληλα» για την ηλικία τους βιβλία.

Αν και εκ πρώτης όψεως αυτό μοιάζει λογικό (κάτι ανάλογο ακολουθούν κάποιοι εκδοτικοί οίκοι και στην Ελλάδα), εμπεριέχει αρκετούς κινδύνους. Αφενός η σήμανση θα είναι με μορφή εικόνων (κι όχι απλά μια φράση του τύπου: «για παιδιά ηλικίας 8–11», όπως στην χώρα μας), αφετέρου ποιος είναι αρμόδιος για τον καθορισμό του τι είναι κατάλληλο για να διαβάση ή όχι ένα παιδί;

Η πολιτεία; Αν στην λέξι δίνουμε το αρχαιοελληνικό νόημα, ίσως. Αν όμως εννοούμε το κράτος, συγνώμη, αλλά προτιμώ οι γονείς να επιλέγουν ΜΕ τα παιδιά τους το τι θα διαβάσουν τα τελευταία. Τη βοηθεία κάποιου δασκάλου, παιδαγωγού, παιδοψυχολόγου, «ειδικού», βρε αδελφέ, εάν χρειάζεται, αλλά σίγουρα όχι κάποιας απρόσωπης κρατικής υπηρεσίας που ουδέποτε είδε από κοντά τα εν λόγω παιδιά (και τους γονείς τους).

Είναι προφανές, βέβαια, ότι δεν είμαι ο μόνος που σκέφτεται έτσι. Στο Ηνωμένο Βασίλειο έχει ήδη δημιουργηθεί ένα κίνημα ή, μάλλον, μία κίνησι Πολιτών εναντίον αυτής της σήμανσης. « No to Age Banding» ο τίτλος και σ' αυτήν μετέχουν συγγραφείς, μεταφραστές, εικονογράφοι, εκδότες, παιδαγωγοί, δάσκαλοι, εκπαιδευτές νεολαίας, ψυχολόγοι, βιβλιοθηκονόμοι, απλοί γονείς, όλοι σκεπτόμενοι πολίτες που πιστεύουν πως τέτοιες πρακτικές είναι λανθασμένες.

Αν θέλετε, επισκεφθείτε τον ιστοχώρο τους, διαβάστε (κι αν συμφωνείτε προσυπογράψτε) την Δήλωσί τους, μελετήστε την εξαιρετική σχετική εισήγησι του γνωστού συγγραφέα Φίλιππου (Φίλιπ) Πούλλμαν ( Philip Pullman), διαμορφώστε άποψι, συμφωνήστε ή διαφωνήστε, πάρτε, όμως, θέσι! Το βιβλίο (παιδικό ή μη) πρέπει να μας απασχολή όλους! Αν θέλουμε μια καλύτερη κοινωνία για μας και τα παιδιά μας...

Facebook Group Παιδικό Βιβλίο

2008-10-13T20:47:00.001+03:00

Είναι αρκετός καιρός τώρα που βρέθηκα με τον καλό μου φίλο, αδελφό Πρόσκοπο, συγγραφέα και μεταφραστή παιδικών βιβλίων, Αντώνη Παπαθεοδούλου, «εν γραμμή» ( on line) στο Facebook (ναι, ναι, είμαι κι εγώ θύμα της καταραμένης τεχνολογίας, ναι, ναι, χρησιμοποιώ κι εγώ την αφορισμένη υπηρεσία...).

Ο Αντώνης έχει, λοιπόν, δημιουργήσει στο Facebook μία αρκετά ενδιαφέρουσα Ομάδα (Group) για το Παιδικό Βιβλίο. Αξίζει, εάν είστε μέλη του Facebook κι ενδιαφέρεστε για το παιδικό βιβλίο να συμμετάσχετε κι εσείς!

Carlos Fuentes: Ο Γέρο-Γκρίνγκο

2008-08-16T18:25:00.001+03:00

Ο Κάρολος Φουέντες ( Carlos Fuentes, ορθή προφορά στην Ισπανική: Κάρλος Φουέντες) είναι νομίζω αρκούντως γνωστός ώστε να μην χρειάζονται ιδιαίτερες συστάσεις. Όσο για τον «Γέρο–Γκρίνγκο» (« Gringo Viejo»), σας τον συνέστησα σε προηγούμενή μου ανάρτησι.

Αναφέρομαι βέβαια στον Αμβρόσιο Μπηρς ( Ambrose Bierce), συγγραφέα του «Αλφαβηταρίου του Διαβόλου», αφού αυτός είναι «ο Γέρο–Γκρίνγκο» του Φουέντες. Όπως έγραψα και σ' εκείνη την ανάρτησι, ο Μπηρς το 1913, σε ηλικία 70 ετών, εξαφανίστηκε, έχοντας πιθανώς περάσει στο επαναστατημένο Μεξικό και έχοντας ενωθεί με τους επαναστάτες του Πάντσου Βίλλα ( Pancho Villa, ορθή προφορά στην Ισπανική: Πάντσο Βίγια).

Το γεγονός (;) αυτό εμπνέει τον Μεξικανό Φουέντες, ο οποίος συγγράφει μια ημιφανταστική βιογραφία, μια υποθετική θανατογραφία, του Μπηρς.

Είναι αλήθεια πως το μυθιστόρημα αυτό δεν είναι ιδιαίτερης λογοτεχνικής αξίας. Είναι αναμφισβήτητα απ' τα ήσσονος σημασία έργα του Φουέντες. Άλλωστε και η Ελληνική μετάφρασι, από την , δεν μου έδωσε την εντύπωσι ότι είναι η καλλίτερη δυνατή. Παρ' όλ' αυτά, μένει πιστό στο πνεύμα του Μπηρς, ο οποίος σε ένα από τα τελευταία του γράμματα έγραψε:

«Αντίο. Αν ακούσεις πως με στήσανε σε κάποιο μεξικανικό μαντρότοιχο και με γέμισαν σφαίρες, θέλω να ξέρεις πως το θεωρώ έναν εξαιρετικό τρόπο για να φύγει κανείς από τη ζωή. Βάζει κάτω τα γερατειά, την αρρώστια, το πέσιμο από τις σκάλες του υπογείου.«

» Όμως να είσαι Γκρίνγκο στο Μεξικό... Ε, αυτό είναι ευθανασία της προκοπής!»

Για όποιον ενδιαφέρεται, η Ελληνική έκδοσι είναι από τις Εκδόσεις Ωκεανίδα, στην περίφημη Ασημένια σειρά της λογοτεχνίας.

Ambrose Bierce: Το Αλφαβητάρι του Διαβόλου

2008-08-16T18:22:00.001+03:00

Ο Αμβρόσιος Μπηρς ( Ambrose Bierce, πλήρες όνομα: Ambrose Gwynnett Bierce, ορθή προφορά στην Αγγλική: Άμπροουζ Γκουίνεττ Μπηρς) ήταν ένας διάσημος Αμερικανός δημοσιογράφος και συγγραφέας, φίλος του πασίγνωστου απ' τα παιδικά μας χρόνια Μάρκου Τουαίην ( Mark Twain, ορθή προφορά στην Αγγλική: Μαρκ Τουαίην).

Βετεράνος του Αμερικανικού Εμφυλίου με τον στρατό των Βορείων, ασκεί μετά τον πόλεμο δρυμία κριτική στην αμερικανική κοινωνία και στηλιτεύει την πολιτική σαπίλα της.

Η ζωή του, ή μάλλον ο θάνατος του, αποκτά μυθικές διαστάσεις όταν το 1913, σε ηλικία 70 ετών, επισκέπτεται ξανά τα πεδία των μαχών του Εμφυλίου στα οποία υπηρέτησε κι εν συνεχεία εξαφανίζεται, αναχωρώντας μάλλον για το επαναστατημένο Μεξικό, με σκοπό να ενωθή με τις δυνάμεις των επαναστατών του Πάντσου Βίλλα ( Pancho Villa, ορθή προφορά στην Ισπανική: Πάντσο Βίγια). Αυτό τουλάχιστον διαφαίνεται από τις τελευταίες επιστολές του προς συγγενείς του.

Έκτοτε η τύχη του αγνοείται, εμπνέοντας πολλούς συγγραφείς να συγγράψουν ημιφανταστικές βιογραφίες (καλλίτερα: θανατογραφίες) του, με γνωστότερη ίσως αυτή από τον «πολύ» Κάρολο Φουέντες ( Carlos Fuentes, ορθή προφορά στην Ισπανική: Κάρλος Φουέντες), υπό τον τίτλο « Gringo Viejo» («Ο Γέρο–Γκρίνγκο»), στην οποία θα αναφερθώ σε προσεχή ανάρτησι.

«Το Αλφαβητάρι του Διαβόλου» είναι ένα εξαίρετο δείγμα κυνικής γραφής και σάτιρας. Πρόκειται για ένα «πρότυπο λεξικό της Αγγλικής γλώσσας», κατά τον συγγραφέα του, μέσω του οποίου χτυπά αλύπητα τα κακώς κείμενα της πολιτικής, κοινωνικής, οικονομικής και θρησκευτικής ζωής της εποχής του (και της εποχής μας, τολμώ να υποστηρίξω).

Έτσι, κατά τον Μπηρς:

Άπιστος επίθ. Στη Νέα Υόρκη, έτσι ονομάζεται αυτός που δεν είναι Χριστιανός. Στην Κωνσταντινούπολη, αυτός που είναι.

Δευτέρα ουσ. Στις χώρες που ακολουθούν το χριστιανικό ημερολόγιο, είναι η μέρα μετά το ποδοσφαιρικό ματς.

Ειρήνη ουσ. Έτσι ονομάζεται στις διεθνείς υποθέσεις η περίοδος γενικευμένης απάτης μεταξύ δύο πολέμων.

Νεποτισμός ουσ. Να διορίζεις τη γιαγιά σου στο Δημόσιο για το καλό του κόμματος.

Ολύμπιος επίθ. Ο σχετικός με ένα βουνό της Θεσσαλίας, που κάποτε το κατοικούσαν θεοί και σήμερα είναι μια αποθήκη γεμάτη κιτρινισμένες εφημερίδες, μπουκάλια μπίρας και σαρδελοκούτια, τα οποία μας πληροφορούν για την ύπαρξη τουριστών με όρεξη.

Προεδρία ουσ. Γουρούνι ωραίο και παχύ· παίζει στα καταπράσινα λιβάδια της αμερικανικής πολιτικής.

Πρωτεύουσα ουσ. Η έδρα της κακοδιοίκησης.

Φιλία ουσ. Ένα πλοίο αρκετά μεγάλο για να μεταφέρει δύο άτομα όταν έχει καλό καιρό, αλλά μόνο ένα όταν πιάσει φουρτούνα.

Χρέος ουσ. Ένα έξυπνο υποκατάστατο για την αλυσίδα και το μαστίγιο του επιστάτη σκλάβων.

Ελπίζω να σας κίνησα την περιέργεια να το διαβάσετε ή ίσως να το χρησιμοποιήσετε ως βιβλιογραφική αναφορά κατά την συγγραφή κάποιου δοκιμίου!

Μπορείτε να το βρήτε σε μία εξαίρετη έκδοσι από τις Εκδόσεις Ηλέκτρα, με μια πολύ ωραία εισαγωγή από τον ιστορικό, δημοσιογράφο και συγγραφέα Άνγκους Κάλντερ ( Angus Calder), απόλυτα ταιριαστή εικονογράφησι από τον σατυρικό συγγραφέα και εικονογράφο Ραλφ Στέντμαν ( Ralph Steadman), προσαρμοσμένη στις ανάγκες της Ελληνικής έκδοσης από την ζωγράφο Άννα Λέκκα, και πολύ καλή μετάφρασι και επιμέλεια από τον ποιητή Γιώργο Μπλάνα.

Σήμα Μενέλαου Παρλαμά

2008-08-16T18:18:00.001+03:00

Για τον Μενέλαο Γ. Παρλαμά, τον μεγάλο αυτόν δάσκαλο των Κρητικών Γραμμάτων και το πολύπλευρο έργο του έχω γράψει σε προηγούμενες αναρτήσεις μου.

Ως γνωστόν, ο Παρλαμάς υπήρξε ιδρυτικό στέλεχος και διετέλεσε για μια τεσσαρακονταετία Πρόεδρος της Εταιρείας Κρητικών Ιστορικών Μελετών.

Το «Σήμα Μενελάου Παρλαμά» είναι μία έκδοσι – φόρος τιμής της ΕΚΙΜ σ' αυτόν τον «θρυλικό φιλόλογο», κατά την έκφρασι του Γιώργου Σαββίδη. Ο τίτλος του τόμου εμπνευσμένος από τον Όμηρο και συγκεκριμένα από το λ 75–76 της Οδύσσειας:

«σ ῆμα τέ μοι χε ῦαι...

... ἐσσομένοισι πυθέσθαι»

Σε αυτόν περιλαμβάνονται κείμενα αξιολογότατων επιστημόνων, οι περισσότεροι εκ των οποίων υπήρξαν συνεργάτες και φίλοι του. Ενδεικτικά αναφέρω τα ονόματα των Στυλιανού Αλεξίου, Θεοχάρη Δετοράκη, Μανώλη Ε. Δετοράκη, Αλέξη Καλοκαιρινού.

Τα κείμενα καλύπτουν ένα ευρύ φάσμα Κρητικής, κατά κύριο λόγο, θεματολογίας, από την γλώσσα και την λογοτεχνία του νησιού (και όχι μόνο) έως τους αρχαίους Κρήτες ιατρούς, τις Βυζαντινές εικόνες, το κρασί και τα βότανα της γης της μεγαλονήσου, τον Δίσκο της Φαιστού και τις Γραμμικές Α΄ και Β΄.

Επιπλέον, περιλαμβάνουν κείμενα βιογραφικά, καθώς και μία καταγραφή της εκτενέστατης εργογραφίας του, από την οποία διαφαίνεται το πολυσχιδές των επιστημονικών και όχι μόνον ενδιαφερόντων του.

Το «Σήμα» εκδόθηκε στο Ηράκλειον Κρήτης το 2002, σε επιμέλεια Λένας Τζεδάκη–Α ποστολάκη, με αποκλειστική χορηγία από τον Δήμο Χερσονήσου, στο χωριό Πισκοπιανό του οποίου είχε γεννηθεί το 1911 ο Παρλαμάς.

Κατά την γνώμη μου πρέπει να υπάρχη σ' όλες της Κρητικές βιβλιοθήκες. Γιατί Άνθρωποι όπως ο Παρλαμάς σπανίζουν στις μέρες μας. Και στις μέρες μας τους έχουμε ανάγκη όσο ποτέ...

Μενέλαος Γ. Παρλαμάς: Οι Επιφυλλίδες του Σαββάτου

2008-07-30T18:16:00.000+03:00

Δημοσίευσα πριν μερικές μέρες τις σκέψεις μου για το βιβλίο του Μενέλαου Γ. Παρλαμά «Από τη ζωή των λέξεων». Ας δούμε τώρα τις «Επιφυλλίδες του Σαββάτου».

Πρόκειται για μία συλλογή επιφυλλίδων που ο Παρλαμάς δημοσίευσε, υπό τον αυτόν τίτλο, στο Σαββατιάτικο φύλλο της εφημερίδας «Μεσόγειος» του Ηρακλείου, μεταξύ 1957 και 1961, συγκεντρωμένες σ' έναν καλαίσθητο τόμο, έκδοσι της Εταιρείας Κρητικών Ιστορικών Μελετών.

Η αρχική τους, ιδιωτική τότε, έκδοσι σε συγκεντρωτικό τόμο έγινε το 1973, ενώ η παρούσα της ΕΚΙΜ είναι η δεύτερη, σε επιμέλεια Γεωργίας Ε. Κατσαλάκη και σελιδοποίησι από τον καλό φίλο Κωστή Ψυχογυιό.

Τα θέματα με τα οποία καταπιάνεται ο Παρλαμάς σ' αυτά του τα κείμενα είναι πολλά και διάφορα: η παιδεία και τα προβλήματά της (που πάντα τον πονούν), η Ελληνική γλώσσα (η μεγάλη του ερωμένη), η Κρήτη (η μεγάλη του αγάπη), οι τέχνες...

Ακόμα, περιλαμβάνουν δύο εκτενείς μνημολογίες για τους Καζαντζάκη και Ξανθουδίδη, τους οποίους θεωρεί μεγάλους εργάτες της Κρήτης, παρά την όποια αρνητική κριτική του για το ύστερο έργο του πρώτου.

Τέλος, οι επιφυλλίδες κλείνουν με τις δύο σειρές κειμένων που επιγράφει «Πελοποννησιακά» και «Μικρασιατικά». Στην πρώτη καταγράφει τις ταξιδιωτικές του εντυπώσεις από μία μαθητική εκδρομή του «Κοραή» στην Πελοπόννησο, την κοιτίδα των Δωριέων. Στην δεύτερη αυτές από μία εκδρομή στην Μικρασία, με τις εντυπωσιακές πράγματι συναντήσεις του με Τουρκοκρητικούς, κάποιοι εκ των οποίων υπήρξαν και μαθητές στον «Κοραή» χρόνια πριν, άψογοι όπως δηλώνει ο ίδιος ομιλητές της Κρητικής διαλέκτου.

Καλά όλ' αυτά, μα έχουν αξία αυτά τα κείμενα; Κατ' εμέ, ναι. Μπορεί κάποια θέματα να μοιάζουν πρόσκαιρης αξίας (το απαιτεί γαρ η φύσι των επιφυλλίδων), αλλά δεν είναι. Γιατί η πένα του Παρλαμά παίρνει ένα απλό, καθημερινό θέμα, εμβαθύνει σε αυτό, βρίσκει την ουσία του, την αναδεικνύει και μας την παρουσιάζει ατόφια κι αναλλοίωτη· βρίσκει στο προσωρινό το αιώνιο. Μ' άλλα λόγια, φιλοσοφεί. Με την αρχαία έννοια του όρου.

Μενέλαος Γ. Παρλαμάς: Από τη ζωή των λέξεων

2008-07-25T18:14:00.000+03:00

Πάνε μερικές μέρες απ' όταν εξομολογήθηκα κάποιες απ' τις σκέψεις μου αναφορικά με την πρόθεσί μου ν' αρχίζω να παρουσιάζω σ' αυτό εδώ το ιστολόγιο έργα μεγάλων Κρητών συγγραφέων και διανοητών.

Ξεκινάω, λοιπόν, με τον Μενέλαο Γ. Παρλαμά, μ' ένα απ' τα ωραιότερα βιβλία του, το «Από τη ζωή των λέξεων».

Ο Παρλαμάς, πολλά χρόνια καθηγητής φιλόλογος και μετέπειτα διευθυντής του κάποτε ευρέως γνωστού ιδιωτικού Λυκείου του Ηρακλείου «Ο Κοραής» (το οποίο λειτουργούσε έως τα μέσα της δεκαετίας του 1990, εκεί όπου σήμερα βρίσκεται η ομώνυμη καφετέρια), επηρεασμένος –όπως δηλώνει ο ίδιος στον πρόλογο του βιβλίου του– από τον Ι. Θ. Κακριδή, ο οποίος είχε γράψει πως «Κάθε λέξη που χάνεται σε κάποιο χωριό σημαίνει έναν θάνατο το ίδιο θλιβερό, όσο και να πεθαίνει ένας άνθρωπος», ξεκίνησε ένα μάθημα, για τους τελειόφοιτους μαθητές του Λυκείου, υπό τον τίτλο «Από τη ζωή των λέξεων».

Σ' αυτό παρουσίαζε με τρόπο συνήθως ανεκδοτολογικό την ζωή κάποιων Ελληνικών λέξεων, μ' άλλα λόγια την ετυμολογία τους, τις διαφορετικές χρήσεις με το πέρασμα των χρόνων, τις διάφορες μορφές που αποκτούσαν αναλόγως την αρχαία Ελληνική διάλεκτο στην οποία χρησιμοποιούνταν. Πολλές δε απ' αυτές τις λέξεις είναι καθαρώς Κρητικές, προερχόμενες απευθείας από την Δωρική διάλεκτο.

Κάποιες από τις σύντομες εκείνες διαλέξεις του, καταλλήλως διαμορφωμένες, δημοσιεύτηκαν, υπό τον τίτλο «Γλωσσικά Ανέκδοτα», σε εφημερίδα του Ηρακλείου, έως ότου συγκεντρώθηκαν σε τόμο, υπό τον αρχικό τίτλο του μαθήματος εκείνου.

Το βιβλίο αυτό, κατά την γνώμη μου, είναι σπουδαίο. Όχι τόσο ως πηγή επιστημονικής μελέτης για τον γλωσσολόγο ή τον φιλόλογο ερευνητή (αν και δεν υπολείπεται καθόλου επιστημονικότητας, παρά την έλλειψι βιβλιογραφικών παραπομπών), αλλά για τον τρόπο που έχει να παρουσιάζη την γλώσσα στον μέσο άνθρωπο.

Για τον Παρλαμά έχω την αίσθησι πως η γλώσσα δεν είναι απλώς χρηστικό εργαλείο, ούτε καν η υψηλοτέρα έκφρασις του ανθρωπίνου πολιτισμού. Για τον Παρλαμά η γλώσσα είναι ερωμένη · γλυκιά, αισθησιακή, ναζιάρα, κάποτε ατίθαση και γεμάτη εκπλήξεις, μα πάντοτε τρυφερή και πλήρης συγκινήσεων. Τέτοια μας την παρουσιάζει και τέτοια πιστεύω κι εγώ πως είναι.

Να γιατί ο Παρλαμάς μου θυμίζει τον μακαρίτη τον θείο μου τον Ιερόθεο, μέγα εραστή της γλώσσας, που με μύησε –όσο πρόλαβε– στα μυστικά της. Ακόμα τον θυμάμαι να στέκεται στον κήπο του μοναστηριού του, στον Άι-Γιάννη τον Καλλέργη, να παρατηρή τον εργάτη που έφτιαχνε ξερολιθιές και να μου λέη: «Βλέπεις πως δεν έχει αλλάξει και πολύ η γλώσσα μας; Ξερολιθιά: ξηρός λίθος».

Κι ύστερα να του λέη: «Έλα, κάνε ένα διάλειμμα να πιης ένα ποτήρι κρασί», οίνον κεκραμμένον, όπως πάντα μου τόνιζε. Κι αυτός να απαντά: «Μισό λεπτό, γέροντα, να βάλω θέλει το σύρμα για τσι όρνιθες και μετά να κάτσω μια ολιά στην καθέκλα να ξαποστάσω». Κι αφού αυτός επιδιόρθωνε το συρματόπλεγμα στο κοτέτσι, καθόταν όχι στην καρέκλα, αλλά στην καθέκλα (από το Ομηρικό καθίημι=κάθομαι) κι έπινε το κρασί που, όπως συνήθιζε αστειευόμενος να λέη, την κάρα σει, το κεφάλι ταρακουνάει.

Μακάρι κάποια μέρα να βλέπαμε το περί ου ο λόγος βιβλίο να γινόταν ένα εκ των εγχειριδίων Ελληνικής γλώσσας στα σχολεία μας. Αλλά πολύ φοβούμαι πως, απουσία εμπνευσμένων δασκάλων, μια τέτοια προοπτική δεν θα το αναδείξη, αλλά αντιθέτως θα το σπιλώση, εγγράφοντάς το αδίκως στην συλλογική μας μνήμη ως ένα ακόμα κακό σχολικό βιβλίο.

Για την ιστορία να αναφέρω πως το βιβλίο, υπό την μορφή συγκεντρωτικού τόμου, εκδόθηκε αρχικώς το 1985, ενώ υπάρχει ήδη γ΄ έκδοσι, του 2001. Όλες από τις Εκδόσεις Δόμος των Αθηνών.

Ήντα να κάμω εδά;

2008-07-20T01:59:00.001+03:00

Ήντα να κάμω εδά; Τα 'χω με τον απατό μου τον ίδιο! Πώς να πιάσω θέλει να μιλώ για τούτα τα ιερά θεριά, Κουρήτες σεβάσμιους, γεννήματα αντρίκια τση μάνας μου τση Κρήτης;

Πώς να τολμήση ο στόμας μου να γυροφέρη για τον πατέρα μου τον Νικολή, τον παππού μου τον Βιτσέντζο, τον προπάππο μου τον Δομένικο, τον μπάρμπα μου τον Γιάννη, τον νουνό μου τον Μενέλαο;

Γιατί ετσά δεσμοί με δένουσι, εμέ και κάθε Κρητικό απού κατέχει τα ριζοβαστάματά του, με τον Καζαντζάκη, τον Κορνάρο, τον Θεοτοκόπουλο–Γκρέκο, τον Κονδυλάκη, τον Παρλαμά.

Κι αναθίβαλα μερικούς μοναχά από τσ' ανθρώπους απού ετιμήσασι την νεώτερη Πνευματική Κρήτη, απού αναδείξασι την «Κρητική ματιά», απού στηλιώσασι το μπόϊ τως απά στον Ψηλορείτη κι είδασι και οίδασι πως όσο σκαρφαλώνει ο Άνθρωπος στα δύσβατα γκρεμνά, τόσο ανοίγει το μάτι του κι η θωριά του ξεμακραίνει, ξεπερνάει τσι γραμμές των οριζόντων, μεταθέτει τα όρια πιο πέρα, παύει να 'ναι κατωμερίτης –κι ας γεννήθηκε στα πεδινά– και γίνεται αδελφός του αητού, γυιός κι αυτός του Ουρανού.

Μεγάλη τόλμη θέλει τούτο που πα' να κάμω. Μα δεν λυγώ. Προχωρώ. Ανέ θέλω να τιμήσω την γενιά μου και την καταγωγή μου ένα 'ναι το χρέος μου: να μην φοβηθώ την σκιά του πατέρα, τον όγκο τον βράχινο του παππού, τον χείμαρρο των έργων του προπάππου, την δρύγινη κορμοστασιά του μπάρμπα, το βλέμμα το βλοσυρό του νονού.

Όϊ! Πρέπει ν' ανεβώ κι εγώ απά στην Ίδα. Κι εκειά πάνω, απού ο Ήλιος δεν αφήνει τσι σκιές να γεννηθούσι, απού οι βράχοι είνε σημεία φυσικά τση στράτας, απού οι χείμαρροι είνε νιογέννητα κελλαρρυστά ρυγιάκια, απού ο δρυγιάς φωνάζει πως είνε φίλος αδελφικός, απού το βλέμμα καθαρίζει απ' την σκοτείνια του, εκειά πάνω ν' αναμετρηθώ με τσι προγόνους και να βγω νικητής.

Όϊ απλώς για να τους νικήσω. Αλάργο απ' εμού έτσα βρισιά! Μηδέ απλώς για ν' αποδείξω κάτι. Μα για να καρπίση νιός καρπός. Για να μπορώ κι εγώ να μετέχω στην σεπτή τως χορεία. Για να μπορώ κι εγώ να σύρω τον χορό στα βήματα απού μου μάθασι να πατώ, μα στον εδικό μου ρυθμό· στον ρυθμό απού μου μάθασι να χορεύγω, μα στα εδικά μου πατήματα.

Κοντολογίς: αν τολμώ να γράψω σ' αυτό εδώ το ιστολόγιο για όλους αυτούς που προανέφερα, δεν είνε ούτε διότι δεν τσοι σέβομαι, μηδέ γιατί θεωρώ τον εαυτό μου εκ των προτέρων άξιο κριτή τως. Είνε απλώς διότι 'κ'λουθώ στα διδάγματά τως:

Δεν ελπίζω αβασάνιστα σ' αυτούς.

Δεν πιστεύω άκριτα σ΄αυτούς.

Δεν φοβούμαι τίποτ' απ' αυτούς.

Είμε λέφτερος να μιλώ γι' αυτούς.

Ετούτεσα τσι σκέψεις όφειλα να τσι καταγράψω γιατί μερικές απ' τσι επόμενες αναρτήσεις μου θ' αφορούν σ' ετούτουσες τσοι μεγάλους Κρητικούς και τα έργα τως. Δε τσι καταγράφω γιατί φοβούμαι τα στόματα των καλοθελητάδων που θα πούσι: «ποιο είν' εκειονά το απολειφάδι, απού θαρρεύγει να μιλή ετσά;»· ο μπροστάρης κριγιός κατέει ήντα κάμνει· η κριτική, σαν είναι άδικη, δεν με τρομάζει. Τσι καταγράφω απλώς ωσάν εισαγωγή στα επόμενα. Και τσι καταγράφω στη γλώσσα του τόπου μου μόνο και μόνο από σεβασμό στσι Άντρες αυτούς – και στη Μάνα μου, την Κρήτη...

Λευτέρης Μαυρόπουλος: Το άλλο μισό μου πορτοκάλι

2008-06-18T12:38:00.001+03:00

Άλλο ένα εξαιρετικό δείγμα γραφής από τον εξαίσιο, κατά την ταπεινή μου γνώμη, Νεοέλληνα λογοτέχνη Λευτέρη Μαυρόπουλο αποτελεί το τελευταίο –τέταρτο τη σειρά– μυθιστόρημά του «Το άλλο μισό μου πορτοκάλι».

Ξεκινώντας από τις απεργίες των καπνεργατών της Θεσσαλονίκης στα χρόνια της δικτατορίας του Μεταξά και μέσα ουσιαστικά από την αφήγησι της ζωής του στερνότοκου γιου μίας οικογένειας καπνοπαραγωγών της Μακεδονίας, ο αναγνώστης βλέπει να αναδιπλώνεται μπροστά του όλη η μετα-Βενιζελική νεώτερη Ελληνική ιστορία: Δικτατορία Μεταξά, Β΄ Παγκόσμιος, Εμφύλιος, Διώξεις Κομμουνιστών, Χούντα, Μεταπολίτευσι, ανάδειξι «αριστερίζουσων» τρομοκρατικών οργανώσεων τύπου «17 Νοέμβρη», σημερινή «τηλεοπτική δημοκρατία».

Το δυνατό σημείο, όμως, του μυθιστορήματος είναι πως δεν κάνει μάθημα ιστορίας. Αντιθέτως, τα ιστορικά γεγονότα αποτελούν απλώς το φόντο που αναδεικνύει τις ταλαιπωρίες που μια απλή οικογένεια βιοπαλαιστών της Ελληνικής υπαίθρου αντιμετώπισε όλα αυτά τα χρόνια και πώς σε μια εποχή φαυλότητας και παρακμής προσωπικά πάθη και διαφωνίες μπορούν να αναγορευθούν σε μείζονος σημασίας «εθνικά» ζητήματα.

Ένα γοητευτικό, για εμένα, στοιχείο της πλοκής είναι το «μισό πορτοκάλι», στο οποίο αναφέρεται κι ο τίτλος (και το οποίο αναφέρεται και στον τίτλο). Ένα σύμβολο καθημερινής μητρικής στοργής γίνεται σημάδι αυτοδικίας. Ένα φρούτο γλυκό, ωσάν την παιδική αθωότητα και ταυτόχρονα ξινόπικρο, όπως η ενήλικη (άραγε και ώριμη;) εκδίκησι.

Ένα ακόμα δυνατό σημείο της αφήγησης είναι οι –συχνές στον Μαυρόπουλο– ανατροπές της. Τα θύματα γίνονται θύτες, οι θύτες θύματα, οι αφηγητές αλλάζουν, αλλά το ερώτημα παραμένει: Έχουν όριο τα ανθρώπινα πάθη; Και ποιος, γαμώ το, το βάζει;

Τον Μαυρόπουλο τον γνώρισα (λογοτεχνικά) από το τρίτο του μυθιστόρημα, τον «Θανατοναύτη», που μου το σύστησε κάποιος φίλος. Με εντυπωσίασαν το ύφος του και κυρίως οι ανατροπές της αφήγησης, κάτι που το πετυχαίνει είτε με την χρήσι παράλληλων αφηγήσεων και αφηγητών, είτε με ξαφνική, αλλά όχι ασύνδετη, εναλλαγή αφηγητών. Διάβασα έκτοτε και τα υπόλοιπα έργα του, για τα οποια δεσμέυομαι (στον εαυτό μου, πρωτίστως) κάποια στιγμή να γράψω σ' αυτό εδώ το ιστολόγιο.

Για την ιστορία να αναφέρω πως όλα του τα βιβλία έχουν ακδοθεί από την Ίνδικτο, ενώ ο πίνακας του Αρθούρου Ριβέρα (Arturo Rivera) που κοσμεί το εξώφυλλο μου αρέσει πολύ· για την ακρίβεια, μετά που διάβασα το μυθιστόρημα, δεν τον βρίσκω απλώς όμορφο, αλλά ωραίο...

ΒιβλίοNet

2008-05-23T23:42:00.002+03:00

Σε μία ιδιαιτέρως αξιόλογη προσπάθεια του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου της Ελλάδας θα αναφερθώ στην παρούσα ανάρτησι. Πρόκειται για το ΒιβλίοNet, μία διαδικτυακή βάση δεδομένων για το Ελληνικό βιβλίο.

Σ' αυτήν μπορεί ο καθένας να αναζητήση πληροφορίες (συμπεριλαμβανομένων ονομάτων συγγραφέων, επιμελητών, μεταφραστών, εκδοτικών οίκων, ετών έκδοσης κ.α.) για περισσότερους από 130.000 τίτλους βιβλίων που έχουν εκδοθεί στην χώρα μας, ενώ έπεται συνέχεια, αφού σκοπός είναι να υπάρξη κάποτε πλήρης καταγραφή των βιβλίων τα οποία έχουν εκδοθεί στην Ελλάδα.

Αξίζει να την επισκεφθείτε!

Gareth Owens: Λαβύρινθος: Γραφές και Γλώσσες της Μινωϊκής και Μυκηναϊκής Κρήτης / Labyrinth: Scripts and Languages of Minoan and Mycenaean Crete

2008-02-19T21:12:00.000+02:00

Έγραψα πριν λίγες μέρες για το βιβλίο "Δαιδαλικά" του φίλου Gareth Owens. Αφορμή για κείνη την ανάρτησι ήταν το ότι είχα πριν λίγες μέρες αγοράσει το τελευταίο του βιβλίο κι έτσι είπα, μέχρι να το δω, να γράψω κάτι για τα παλαιότερα "Δαιδαλικά", που είχα διαβάσει εδώ και χρόνια.

Ο "Λαβύρινθος" είναι επίσης μία συλλογή νεώτερων επιστημονικών άρθρων του φίλου Gareth και αποτελεί κατά κάποιον τρόπο συνέχεια των "Δαιδαλικών". Σ' αυτά ο συγγραφέας υποστηρίζει με επιχειρήματα την άποψί του πως τα Κρητικά της Μινωϊκής περιόδου είναι ξεκάθαρα μια ινδοευρωπαϊκή γλώσσα σχετιζόμενη με την Μυκηναϊκή Ελληνική, μη ταυτιζόμενη όμως πλήρως (ακόμα τουλάχιστον) με την Ελληνική.

Βέβαια, η έλλειψι αρχαιολογικών ευρημάτων και στοιχείων (πινακίδων κ.τ.λ.), όπως τονίζεται και στα άρθρα, δημιουργεί αμφιβολίες και διλήμματα τα οποία θα ξεπεραστούν μόνο με περαιτέρω επιστημονική έρευνα. Όμως, κακά τα ψέμματα, και μόνο το ότι ανιχνεύονται λέξεις όπως Ι-ΔΑ = Ίδη (ο γνωστός μας Ψηλορείτης) σε κείμενα παλαιά κατά τέσσερις (4) και πέντε (5) χιλιετίες, κάνει έναν Κρητικό να συγκινείται!

Ο τόμος είναι δίγλωσσος, στα Ελληνικά και Αγγλικά, σε άψογη μετάφρασι της Κάλλιας Νικολιδάκη και επιμέλεια του (επίσης φίλου, από την παιδική μου ηλικία), Κωστή Ψυχογυιού.

Η προσεγμένη έκδοσι, υπό την υποστήριξι της Νομαρχίας Ηρακλείου, είναι από το Κέντρο Κρητικής Λογοτεχνίας, Ηράκλειον Κρήτης, 2007 και η διακίνησί της γίνεται από τον "Απόλλωνα".

Gareth Owens: Δαιδαλικά: Γραφές και Γλώσσες της Μινωϊκής και Μυκηναϊκής Κρήτης

2008-02-10T19:08:00.000+02:00

Τούτη την φορά θα γράψω για το βιβλίο ενός ανθρώπου που έχω την χαρά να γνωρίζω από κοντά και τολμώ να πω πως είναι φίλος. Πρόκειται για τα "Δαιδαλικά: Γραφές και Γλώσσες της Μινωϊκής και Μυκηναϊκής Κρήτης" του Gareth Owens (Γκάρεθ Όουενς).

Ο Gareth, Ουαλικής καταγωγής φιλόλογος και αρχαιολόγος, εργάζεται στο Γραφείο Διεθνών Σχέσεων του Α.Τ.Ε.Ι. Κρήτης, όπου τον γνώρισα. Με εντυπωσίασε εξ αρχής με το σπιρτόζικο πνεύμα του και την βαθιά του γνώσι του Ελληνικού πολιτισμού . Ασχολείται συστηματικά με τις γραφές και της γλώσσες της Μινωϊκής και Μυκηναϊκής Κρήτης.

Σ' αυτό του το βιβλίο έχει συγκεντρώσει κάποια από τα επιστημονικά του άρθρα που αφορούν στις αρχαίες Κρητικές γλώσσες και γραφές, επεξεργασμένα κατάλληλα ώστε να δένουν αρμονικά ως τόμος, στην κομψή αυτή έκδοσι από τις Γραφικές Τέχνες Πατεράκης, Ηράκλειον Κρήτης, Δεκέμβριος 1996, της οποίας μια εικόνα μπορείτε να αποκτήσετε μεταφορτώνοντας το παρόν αρχείο pdf.

Η γραφή του Gareth είναι απλή και γι' αυτό κατανοητή και στον μη ειδικό (όπως είμαι άλλωστε κι εγώ), χωρίς όμως να χάνη την επιστημονική της βάσι, μέθοδο και τεκμηρίωσι. Είναι ένα πραγματικά όμορφο ταξείδι στον κόσμο των αρχαίων μου προγόνων, που κάθε Κρητικός (ή φίλος του νησιού μας) θα έπρεπε να πραγματοποιήση!

Σ' ευχαριστώ γι' αυτόν τον πλου, Gareth!!!

Γιώργος Γάτος: Πολωνία: Από την Αρχή

2007-10-22T13:45:00.001+03:00

Ένα αρκετά παλιό (έκδοσι 1983), αλλά αρκετά ενδιαφέρον βιβλίο, ξέθαψα πριν μερικές μέρες κατά την επίσκεψί μου στην "Πρωτοπορία" της Αθήνας.

Το "Πολωνία: Από την Αρχή", του Γιώργου Γάτου, αναφέρεται στην κρίσι που ξέσπασε στην χώρα αυτή κατά τις αρχές της δεκαετίας του 1980, με την αμφισβήτησι του σοσιαλιστικού (κομμουνιστικού) κράτους, την άνοδο της δύναμης του κινήματος της "Αλληλεγγύης" ("Solidarność", Σολιντάρνοστς) και τον ρόλο του Lech Wałęsa (Λεχ Βαλέσα, ορθή προφορά Βαουέσα).

Ο συγγραφέας, πολιτικός συντάκτης της εφημερίδας "Έθνος" κατά την εποχή εκείνη, ήταν από τους λίγους δυτικούς δημοσιογράφους που έλαβε δικαίωμα εισόδου στην Πολωνία κατά την περίοδο της κρίσης, οπόταν είχε επιβληθεί στρατιωτικός νόμος εκτάκτου ανάγκης.

Έχοντας ο ίδιος αριστερό παρελθόν και δράσι (που ασφαλώς θα έπαιξαν ρόλο στο να λάβη την Πολωνική άδεια εισόδου), κυνηγημένος από την Χούντα των Συνταγματαρχών με αφαίρεσι της ελληνικής ιθαγένειας, ο Γάτος παίρνει εμμέσως πλην σαφώς θέσι κατά των δυνάμεων της "Αντεπανάστασης", που αμφισβητούσαν το κομμουνιστικό καθεστώς.

Παρ' όλ' αυτά το κείμενό του είναι αρκετά αντικειμενικό, παρουσιάζει όλες τις απόψεις, και δεν παραλείπει να διαφοροποιήση την δράσι της "Αλληλεγγύης" υπό την ηγεσία του Wałęsa, οπόταν οι τόνοι ήταν ήπιοι, και μετά, οπόταν τα γεγονότα ξέφυγαν.

Ιδιαιτέρως ενδιαφέρουσες, όμως, είναι οι συγκρίσεις ανάμεσα στην Πολωνική "Νέα Οικονομική Μεταρρύθμισι" και την Ελληνική "Αλλαγή" του Ανδρέα Παπανδρέου. Επίσης, παρατίθενται οι θετικότατες επίσημες Πολωνικές θέσεις για την εξωτερική πολιτική της Κυβέρνησης Παπανδρέου, ενώ υπάρχει ένα ολόκληρο κεφάλαιο για τις σχέσεις Πολωνικού Κράτους και Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας (που αξίζει να συγκριθούν με τις σχέσεις που προωθούσε ο Ανδρέας ανάμεσα στο Ελληνικό Κράτος και την Ορθόδοξη Ελλαδική Εκκλησία).

Άλλωστε, σημαντική αξία ντοκουμέντου έχει η παράθεσι ως παραρτήματος του Προγράμματος της "Αλληλεγγύης".

Τέλος, ένα ενδιαφέρον στοιχείο που αξίζει πιστεύω να ψάξω περισσότερο, είναι η αναφορά στο "Πολωνικό 1968", οπόταν οι νέοι και οι διανοούμενοι αμφισβήτησαν το κυρίαρχο καθεστώς. Άραγε, πώς σχετίζεται αυτή η αντίδρασι κατά του Αριστερού κατεστημένου στην Πολωνία και την Σοβιετική Ευρώπη με τον Γαλλικό Μάη του '68, κατά του Δεξιού κατεστημένου στην Γαλλία και την Καπιταλιστική Δύσι;;;

Ryszard Kapuściński: Another Day of Life

2007-09-14T14:25:00.005+03:00

Ο Ryszard Kapuściński (Ριχάρδος ή Ρύσαρντ Καπουστσίνσκι, γνωστός στα Ελληνικά και ως Ρίσαρντ Καπισίνσκι) υπήρξε ο μεγαλύτερος Πολωνός πολεμικός ανταποκριτής του 20ου αιώνα.

Προσωπικά, οφείλω να ομολογήσω πως δεν είχα ιδέα για το πρόσωπό του και το έργο του μέχρι που πήγα στην Πολωνία. Έτυχε, όμως, οι πρώτες βδομάδες που ήμουν εκεί να σημαδευτούν απ' τον θάνατό του. Έτσι, λόγω των αφιερωμάτων σε έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο, αλλά και των καθημερινών συζητήσεων για τον εκλιπόντα, έμαθα ποιος ήταν κι άρχισα να ενδιαφέρομαι για το έργο του.

Φυσικά, οι γνώσεις μου της Πολωνικής δεν είναι επαρκείς για να προσπελάσω εύκολα ένα σοβαρό δημοσιογραφικό άρθρο, πολύ περισσότερο όταν αυτό είναι γραμμένο από κάποιον που "ανήγαγε την δημοσιογραφική ανταπόκρισι σε λογοτεχνία". Έτσι, κατέφυγα σε Αγγλικές μεταφράσεις.

Το βιβλίο του "Another Day of Life" (στα Πολωνικά: "Jeszcze dzień życia") ήταν δώρο "των Πολωνών Γονέων μου", του Marcin και της Ania και είναι το πρώτο που διάβασα. Κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Penguin Books, στην σειρά Penguin Classics, σε μετέφρασι των William R. Brand (Γουϊλλιαμ Ρ. Μπραντ), Katarzyna Mroczkowska - Brand (Καταρζύνα Μροτσκόφσκα - Μπραντ) και Klara Glowczewska (Κλάρα Γκλοφτσέφσκα).

Αναφέρεται στον πόλεμο της ανεξαρτησίας της Ανγκόλας, το 1975, όταν οι Πορτογάλοι άποικοι έφευγαν μετά από αιώνες δουλείας κι άφηναν μια έρημη και πεινασμένη γη, όπου οι ηγεμονευόμενοι από τις Η.Π.Α. και τις άλλες Δυτικές Δυνάμεις Πατριώτες / Εθνικιστές κι οι καθοδηγούμενοι από την Σοβιετική Ένωσι και την Κούβα Κομμουνιστές αντιμάχονταν ποιος θα κυριαρχήση - προς όφελος των κηδεμόνων τους, φυσικά.

Το βιβλίο αυτό μου θύμισε εν πολλοίς την ταινία "Ξενοδοχείο Ρουάντα" ("Hotel Rwanda"), του Terry George (Τέρρυ Τζωρτζ), το οποίο αναφέρεται στον εμφύλιο πόλεμο της Ρουάντα στις αρχές της δεκαετίας του 1990 και τα πρώτα δημοσιογραφικά άρθρα γι' αυτόν τον δεύτερο πόλεμο που, ως έφηβος, διάβασα στο πολύ καλό, αλλά βραχύβιο περιοδικό "Εικόνες του Κόσμου" που έβγαινε εκείνη την εποχή.

Με λόγο λιτό και δημοσιογραφικό, αλλά όχι κοινότυπο και σίγουρα μεστό, ο Kapuściński καταφέρνει να αναπαραστήση ολοζώντανα την κατάστασι του πολέμου και να μας υποβάλη το ερώτημα:

Πόσο αξίζει, εν τέλει, η ανθρώπινη ζωή;

Technorati Tags: Kapuściński Ryszard, Ανθρώπινα Δικαιώματα, Αρθρογραφία, Δημοσιογραφία, Εκδόσεις Penguin Books, Ιστορία Ανγκόλας, Ιστορία Αφρικής, Λογοτεχνία Πολωνόφωνη

Tadeusz Borowski: Από 'δω για τ' Αέρια, Κυρίες και Κύριοι

2007-09-14T14:25:00.003+03:00

Όταν πρωτοξεκίνησα αυτό το ιστολόγιο έκανα μια ανάρτησι για τον βιβλιοπώλη μου, όπου αναφερόμαι σ' ένα ποίημα του Πολωνού Εθνικού Ποιητή Juliusz Słowacki (Ιούλιος Σλοβάτσκι, ορθή προφορά στα Πολωνικά Γιούλιους Σουοβάτσκι), το οποίο ο Στέργιος μου ξετρύπωσε με αφορμή το ότι έφευγα εκείνη την εποχή για την Πολωνία, όπου εργάστηκα έξι μήνες ως Ευρωπαίος Εθελοντής.

Στην πορεία μου ξετρύπωσε άλλο ένα αριστούργημα της Πολωνικής Λογοτεχνίας, που - κακά τα ψέματα - δεν είναι και τόσο γνωστή στην χώρα μας, ούτε ευρέως μεταφρασμένη στα Ελληνικά. Πρόκειται για το "Από 'δω για τ' Αέρια, Κυρίες και Κύριοι", μια Ανθολογία διηγημάτων του Tadeusz Borowski (Θαδδαίος ή Ταντέους Μπορόβσκι, ορθή προφορά στα Πολωνικά Μπορόφσκι), μια παλαιούτσικη (Σεπτέμβρης 1988) και σχεδόν εξαντλημένη έκδοσι από τον Στοχαστή.

Ο Borowski, ο οποίος ήταν σημαίνον στέλεχος του Κομμουνιστικού Κόμματος Πολωνίας, υπήρξε κατά την διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, μαζί με την αρραβωνιαστικιά του Μαρία, κρατούμενος στα Ναζιστικά Στρατόπεδα Συγκέντρωσης του Auschwitz (Άουσβιτς). Επιβίωσε του πολέμου, καταθέτοντας με σπαρακτικό τρόπο - μέσω των λογοτεχνικών του έργων και της πολιτικής του δράσης - την μαρτυρία του κατά των εγκλημάτων των Ναζί, έως ότου την 1η Ιουλίου 1951, σε ηλικία μικρότερη των τριάντα ετών, ανοίγοντας την βαλβίδα γκαζιού στο σπίτι τού, αυτοκτόνησε.

Τα διηγήματα του Borowski που ανθολογούνται σ' αυτόν τον τόμο προέρχονται από δύο αυτόνομες, αλλά θεματικά συνδεδεμένες συλλογές του, τις "Pożegnanie z Marią" ("Χαιρετίσματα στην Μαρία") και Kamienny Świat ("Πέτρινος Κόσμος"). Κατά την παραμονή μου στην Πολωνία έμαθα πως αυτές οι συλλογές αποτελούν - και λογικό μου κάνει - σημαντικό στοιχείο της σύγχρονης Πολωνικής παιδείας και διδάσκονται στα σχολεία (όχι μόνο επί υπαρκτού Σοσιαλισμού, αλλά και τώρα, επί υπαρκτού Καπιταλισμού). Μάλιστα, είχα την τύχη να βρω και μια σχολική έκδοσί τους από την Κομμουνιστική Περίοδο.

Βέβαια, η Ελληνική μετάφραση των Βασίλη Τσεκούρα και Γιώργου Καλή, στην οποία αναφέρομαι, έχει ένα αρκετά αδύνατο σημείο, ότι έχει δηλαδή πραγματοποιηθεί από τα Αγγλικά κι όχι από τα Πολωνικά. Παρ' όλ' αυτά, η έκδοσι έχει κι ένα αρκετά δυνατό σημείο, έναν ενδιαφέροντα επίλογο από τον Jan Kott (Γιαν Κοττ).

Δεν θα σας γράψω άλλα γι' αυτά τα διηγήματα. Είναι σκοτεινά, μουντά, γεμάτα θάνατο. Μα αποπνέουν και μια αίσθησι αισιοδοξίας, δείχνουν την λαχτάρα των ανθρώπων, ιδίως των νέων ανθρώπων, για ΖΩΗ. Γι' αυτό και μόνο αξίζει να τα διαβάσετε...

Technorati Tags: Borowski Tadeusz, Kott Jan, Ανθρώπινα Δικαιώματα, Διήγημα, Εκδόσεις Στοχαστής, Ιστορία Αριστεράς, Ιστορία Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, Ιστορία Ευρωπαϊκή, Ιστορία Παγκόσμια, Ιστορία Πολωνική, Λογοτεχνία Πολωνόφωνη

Harry Mulisch: Ο Προστατευόμενος

2007-09-13T13:28:00.000+03:00

Όπως έχω γράψει κι άλλες φορές, ο Mulisch (Μούλις) είναι ένας απ' τους αγαπημένους μου σύγχρονους συγγραφείς. Τον πρωτογνώρισα χάρις στον Στέργιο, με "Τα Στοιχεία" του, τον λάτρεψα με την "Ανακάλυψη του Ουρανού" κι είμαι ιδιαίτερα περήφανος που έχω όλα του τα βιβλία στην προσωπική μου βιβλιοθήκη (τα μεταφρασθέντα στα Ελληνικά, φυσικώς, δεν γνωρίζω ακόμα Ολλανδικά!).

Όπως όλα τα έργα του, έτσι κι αυτό έχει μια αρκούντως ικανοποιητική δόσι υπερρεαλισμού, διαπνέεται από υψηλή εκφραστική δεινότητα και χαρακτηρίζεται απ' αυτό το ιδιαίτερο (καμιά φορά κι ανάποδο) εντελώς προσωπικού ύφους γράψιμο του Mulisch.

Το βιβλίο, όμως, αυτό, έχει και μια σημαντικότατη διαφορά. Ενώ όλα τα άλλα έργα του που έχουν δημοσιευθεί στα Ελληνικά είναι μυθιστορήματα (μ' εξαίρεσι το διήγημα "Το Σύνορο" που περιλαμβάνεται στην "Ανθολογία Σύγχρονου Ολλανδόφωνου Διηγήματος" των Εκδόσεων Καστανιώτη, οι οποίες έχουν, αποκλειστικά ως τα τώρα, εκδόσει τα έργα του Mulish στα Ελληνικά), ο τόμος αυτός είναι μία ανθολογία διηγημάτων (προσωπικά κάποια θα τα χαρακτήριζα λόγω έκτασης νουβέλες) του συγγραφέα και μάλιστα μία ανθολογία που καλύπτει μια περίοδο σχεδόν σαράντα ετών (1953 - 1990), δίνοντάς μας έτσι την δυνατότητα αφενός να γνωρίσουμε ένα διαφορετικό πεδίο δράσης του συγγραφέα κι αφετέρου να δούμε την εξέλιξι τόσο της σκέψης του και των θεματικών και ζητημάτων που τον απασχόλησαν, όσο και της τεχνικής, του ύφους και των πειραματισμών του.

Ο τόμος, σε μετάφρασι Ινούς Βαν Ντάϊκ - Μπαλτά (όπως όλα τα έργα του Mulish, εξαιρουμένων των "Στοιχείων") κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Καστανιώτη, και περιλαμβάνει τα παρακάτω διηγήματα:

Ο Προστατευόμενος
Περιοδεύον
Τι Συνέβη στον Λοχία Μασούρο;
Ο Πλουμιστός Άνθρωπος
Το Σύνορο
Παλιός Αέρας
Περιστατικό

Technorati Tags: Mulisch Harry, Εκδόσεις Καστανιώτη, Διήγημα, Λογοτεχνία Ολλανδόφωνη

Powered by ScribeFire.

Harry Mulisch: Η Ανακάλυψη του Ουρανού

2007-09-12T12:17:00.000+03:00

Δεν ξέρω αν οι λέξεις στα λεξικά υπάρχουν ή αν ο λόγος μου δεν είναι τόσο επιτηδευμένος για να περιγράψω την αίσθησι που μου άφησε η ανάγνωσι της "Ανακάλυψης του Ουρανού" του Ολλανδού Harry Mulish. Μια γεύσι γλυκόπικρη, μια μέθεξι χαρμολύπης κι αισιοδοξίας, μια πληρότητα!

Ναι, μάλλον αυτό είναι, πληρότητα. Για τον μεστό του λόγο, για την καλοσχεδιασμένη πλοκή, για τους βαθείς προβληματισμούς, για την ιστορική υπόμνησι, για το ερωτικό παιχνίδισμα. Ένα βιβλίο απ' το οποίο περνά ή, μάλλον, το οποίο διαπερνά όλον τον 20ο αιώνα. Κι όλ' αυτά χωρίς να 'ναι βαρετό, φιλολογίστικο, φιλοσοφίστικο ή διδασκαλίστικο. Είναι απλώς μυθιστόρημα. Και μάλιστα καλογραμμένο.

Η υπόθεσι είναι απλή, θυμίζει παιδικό αστυνομικό ή επιστημονική φαντασία, κάτι μάλλον αναμενόμενο από έναν εν πολλοίς υπερρεαλιστή στην γραφή συγγραφέα. Ένας έφηβος, χωρίς καν ο ίδιος να το γνωρίζη, είναι ο απεσταλμένος του Θεού στην Γη με μία και μόνο Αποστολή: να πάρη πίσω τις Πλάκες του Εβραϊκού Νόμου, της Διαθήκης Θεού κι Ανθρώπων, γιατί, αφού οι άνθρωποι πούλησαν την ψυχή τους στο διάβολο, η συμφωνία είναι πια άκυρη.

Παρά την εκ πρώτης όψεως απλοϊκότητα αυτής της υπόθεσης, ο συγγραφέας κεντάει πάνω σ' αυτόν τον αφηγηματικό καμβά και δημιουργεί ένα μυθιστόρημα που παρουσιάζει την εξέλιξη του κόσμου μας (κυρίως του Δυτικού, αλλά όχι αποκλειστικώς αυτού) κατά τον 20ο αιώνα, θέτοντας συνεχώς διαχρονικά και πάντα επίκαιρα ερωτήματα.

Για τον Mulish και το έργο του έχω γράψει ήδη αρκετά (βλ. σχετικές αναρτήσεις). Ήταν, λοιπόν, αναμενόμενο, μιας και μου αρέσει η γραφή του να αφήσω για το τέλος την ανάγνωσι του, κατά γενική ομολογία, αριστουργήματός του.

Όταν το αγόρασα, ήταν Καλοκαίρι του 2004, μερικές μέρες πριν να φύγω για το Προσκοπικό ταξείδι με το Ιστιοφόρο "Σταύρος Σ. Νιάρχος" από την Κέρκυρα στην Κύπρο, μερικές εβδομάδες πριν τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Έπιασα, που λέτε, να το διαβάσω εν πλω, μα, απ' την μια οι δυσκολίες του ταξειδιού και η ευκαιρία για μοναδικές εμπειρίες, απ' την άλλη η καλή παρέα, μ' εμπόδισε να πάω πέρα απ' τις πρώτες σελίδες.

Έτσι, παράμεινε στην βιβλιοθήκη μου στο Ηράκλειο, εν μέρει ξεχασμένο γιατί έφυγα πια για Ισπανία, εν μέρει γιατί ο όγκος του, λαμβανομένων υπόψιν των τελευταίων μου φοιτητικών υποχρεώσεων, άμα τω επαναπατρισμώ μου, αποτελούσε πλέον δέος.

Η κατάλληλη ευκαιρία βρέθηκε λοιπόν με την στράτευσί μου. Γνωστό από φίλους και συγγενείς πως στα Ελληνικά Στρατά ο χρόνος του καθησιού και της βαρεμάρας είναι μεγάλος, απεφάσισα να ξεκινήσω την ανάγνωσί του λίγο πριν να καταταγώ κι ευτύχισα να την ολοκληρώσω ένα βράδυ που έκανα θαλαμοφυλίκι στην Λήμνο.

Για την ιστορία να αναφέρω πως το βιβλίο είναι μεταφρασμένο στα Ελληνικά από την Ινώ Βαν Ντάϊκ Μπαλτά κι έχει εκδοθεί από τον Καστανιώτη.

Technorati Tags: Mulisch Harry, Εκδόσεις Καστανιώτη, Μυθιστόρημα, Λογοτεχνία Ολλανδόφωνη

Powered by ScribeFire.

Harry Mulisch: Το Πέτρινο Νυφικό Κρεβάτι

2007-09-11T14:24:00.000+03:00

Ένα απ' τα πρώτα έργα του Mulisch (Μούλις) είναι "Το Πέτρινο Νυφικό Κρεβάτι". Γραμμένο στα τέλη της δεκαετίας του 1950, αναφέρεται στην ιστορία ενός Αμερικανού Οδοντιάτρου, ο οποίος στα 1956 επισκέπτεται την Δρέσδη, στον βομβαρδισμό της οποίας είχε συμμετάσχει, ως πιλότος, κατά την διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

Με γράψιμο πολύ ιδιαίτερο, ανάποδο τολμώ να πω, το πρωτόλειο αυτό του Mulisch, που πήρε πάνω από 40 χρόνια από την πρωτότυπη έκδοσί του να δημοσιευθή στα Ελληνικά, δείχνει ξεκάθαρα πως το θέμα του Δευτέρου Παγκοσμίου ήταν πάντοτε προσφιλές στον συγγραφέα, όπως έχω υποστηρίξει και στο παρελθόν, για τις δυνατότητες που δίνει για προβληματισμό σε πανανθρώπινα θέματα, όπως το καλό και το κακό.

Μεταφρασμένο, ως συνήθως, από την Ινώ Βαν Ντάϊκ - Μπαλτά, σε έκδοσι Καστανιώτη.

Technorati Tags: Mulisch Harry, Εκδόσεις Καστανιώτη, Λογοτεχνία Ολανδόφωνη, Μυθιστόρημα

Powered by ScribeFire.

Harry Mulisch: Ζίγκφριντ, ο Γιος του Κτήνους

2007-09-10T12:18:00.000+03:00

Φαίνεται πως ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος κι ειδικά το Ολοκαύτωμα των Εβραίων είναι ένα προσφιλές στον Mulisch θέμα. Θα θυμίσω μόνο την "Απόπειρά" του, μα και την "Ανακάλυψη του Ουρανού", με μια εκτενή αναφορά στον Χίτλερ και την προσωπικότητά του.

Νομίζω πως σ' αυτό δεν παίζει ρόλο μόνο η πολυγενική καταγωγή του (πατέρας Αυστροουγγρικής καταγωγής, μητέρα Εβραία της Αμβέρσας), με το Εβραϊκό και το Αυστριακό του αίμα να συγκρούονται, ούτε το γεγονός ότι οι θεματικές αυτές είναι δημοφιλείς σε όλη την Ευρωπαϊκή Λογοτεχνία και Τέχνη εν γένει των τελευταίων ετών (βλ. π.χ. τα σχετικά θεατρικά και μυθιστορήματα του Schmitt ή τις κινηματογραφικές ταινίες των Γαβρά και ), χωρίς να παραβλέπω την συμβολή των παραπάνω γεγονότων στην ενασχόλησι του Mulisch με αυτές.

Θεωρώ πως ένας ακόμα σημαντικότερος λόγος είναι οι δυνατότητες που οι θεματικές αυτές προσφέρουν ώστε να καταπιαστή κανείς με αρχαιότατες, αρχέγονες θα έλεγα, ανησυχίες και προβληματισμούς του Ανθρώπου. Η πάλη του καλού με το κακό, η επιθυμία για εξουσία (κι η επιθυμία γενικώς), η αλλοτρίωση από την εξουσία, η τρέλα είναι μερικά μόνο παραδείγματα.

Η υπόθεσι του μυθιστορήματος απλή: Ο Χίτλερ και η Εύα Μπράουν απέκτησαν έναν γιο, με το ηρωικό όνομα Ζίγκφριντ, γεγονός το οποίο κρατήθηκε άκρως μυστικό. Τι απέγινε αυτός ο μικρός; Τι μοίρα είχε; Πώς εξελίχθηκε;

Μεταφρασμένο από την Ινώ Βαν Ντάϊκ - Μπαλτά κι εκδοθέν από τις Εκδόσεις Καστανιώτη, ο Ζίγκφριντ θέτει αμείλικτα το ερώτημα:

Ο Γιος του Κτήνους είναι Κτήνος;

Technorati Tags: Mulisch Harry, Εκδόσεις Καστανιώτη, Μυθιστόρημα, Λογοτεχνία Ολλανδόφωνη

Harry Mulisch: Η Διαδικασία

2007-09-09T14:24:00.000+03:00

Ένα θέμα διαφορετικό απ' αυτά μου μας έχει συνηθίσει ο Harry Mulisch (Χάρρυ Μούλις) είναι αυτό της "Διαδικασίας" του. Στο καθόλου μακρινό μέλλον μας ένας Βιολόγος καταφέρνει να δημιουργήση ζωή από ανόργανη ύλη.

Το επίτευγμα αυτό αποτελεί ένα τεράστιο επιστημονικά θαύμα, το οποίο ταυτόχρονα εγείρει αντιδράσεις από κύκλους φονταμενταλιστών και άλλων ακραίων ή συντηρητικών στοιχείων.

Ο επιστήμονας αρχίζει να λαμβάνη απειλητικές επιστολές, η ζωή του σταδιακώς καταρρέει και τελικώς αυτός δολοφονείται.

Ο Mulisch, επεκτείνοντας την ιδέα της δημιουργίας ζωής στο εργαστήριο, που υπήρξε το εφαλτήριο της πλοκής στην "Ανακάλυψη του Ουρανού", ασχολείται με τα θέματα της σύγχρονης βιοηθικής, μα ταυτόχρονα, πατώντας αριστοτεχνικά στους μεσαιωνικούς καββαλιστικούς θρύλους, και με θέματα διαχρονικά, όπως ο έρωτας, ο φόβος, ο θάνατος και κυρίως το νόημα της ίδιας της ανθρώπινης ζωής.

Σε μετάφρασι Ινούς Βαν Ντάϊκ - Μπαλτά από τις Εκδόσεις Καστανιώτη.

Technorati Tags: Mulisch Harry, Εκδόσεις Καστανιώτη, Λογοτεχνία Ολανδόφωνη, Μυθιστόρημα

Θρύψαλα: Ανθολογία Σύγχρονου Ολλανδόφωνου Διηγήματος

2007-09-08T14:25:00.000+03:00

Προσωπικά δεν ξέρω πολλά έργα ολλανδόφωνης (ολλανδικής & φλαμανδικής) λογοτεχνίας να έχουν μεταφραστεί στα Ελληνικά. Είναι αλήθεια βέβαια πως πέραν του Harry Mulisch (Χάρρυ Μούλις) και του Hugo Claus (Ούγκο Κλάους), δεν είχα διαβάσει ως τα τώρα κι άλλους Ολλανδόφωνους Λογοτέχνες - όχι ότι είχα ενδιαφερθεί και πολύ - πολύ.

Τα "Θρύψαλα", να μην κρύβομαι, τα αγόρασα κυρίως λόγω του ότι ανθολογείται σ' αυτά κι ένα διήγημα του Mulisch, που πολλές φορές έχω γράψει πως είναι απ' τους αγαπημένους μου συγγραφείς και, δευτερευόντως, για ένα διήγημα του Claus.

Για την ιστορία, αναφέρω πως ο τόμος, που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Καστανιώτη, περιέχει τα εξής διηγήματα, όλα μεταφρασμένα από την Ινώ Βαν Ντάϊκ - Μπαλτά:

Tessa de Loo (Τέσσα ντε Λόο): Το Κορίτσι του Εργοστασίου Ζαχαρωτών
Margriet de Moor (Μάρχριτ ντε Μόορ): Μοναδική Ευκαιρία
Vonne van der Meer (Βόννε Βαν Ντερ Μέερ): Take Me to the Bullfight
Kristien Hemmerechts (Κρίστιν Χέμμερεχτς): Θρύψαλα
Harry Mulisch (Χάρρυ Μούλις): Το Σύνορο
Cees Nooteboom (Κέες Νόοτεμπόομ): Το Γράμμα
Bas Heijne (Μπας Χέϊνε): Σάρκα και Αίμα
Hugo Claus (Ούγκο Κλάους): I don't Care
Frans Kellendonk (Φρανς Κέλλεντονγκ): Υπηρεσία Αλλοδαπών
J. Bernlef (Γ. Μπέρνλεφ): Τα Πρώτα Δάκρυα

Ανακάλυψα, λοιπόν, μέσα απ' αυτήν την συλλογή έναν νέο κόσμο. Παρά τις βαθιές διαφορές που υπάρχουν ανάμεσα στην Ελληνική και τις Ολλανδική και Φλαμανδική κουλτούρες και παρά το πλήθος των θεματικών που απασχολούν τους ανθολογούμενους συγγραφείς, μία είναι η επίγευση που μου άφησε αυτή η ανθολογία:

Ο ανθρώπινος πόνος, όσο διαφορετικές κι αν είναι οι αιτίες και τα προβλήματα που τον δημιουργούν, είναι πανανθρώπινα ο ίδιος: απόλυτος, σκληρός, ανελέητος αλλά και λύτρωτικός.

Technorati Tags: BernlefJ., Claus Hugo, De Loo Tessa, De Moor Margriet, Heijne Bas, Hemmerechts Kristien, Kellendonk Frans, Mulisch Harry, Nooteboom Cees, Van Der Meer Vonne, Διήγημα, Εκδόσεις Καστανιώτη, Λογοτεχνία Ολλανδόφωνη

Powered by ScribeFire.

Harry Mulisch: Η Απόπειρα

2007-09-07T14:24:00.000+03:00

"Η Απόπειρα" του Harry Mulisch (Χάρρυ Μούλις) είναι ένα εκπληκτικό βιβλίο. Στη λήξη του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, ένας Ολλανδός συνεργάτης των Ναζί σκοτώνεται.

Ως αντίποινα, οι οικογένειες της περιοχής εξολοθρεύονται. Ένας δωδεκάχρονος χάνει την οικογένειά του, αλλά επιβιώνει. Η τραυματική, όμως, αυτή εμπειρία, τον συνοδεύει σ' όλη του τη ζωή.

Ένας δυνατός προβληματισμός για το καλό, το κακό, το παρελθόν μας και το μέλλον μας, γραμμένος από την πένα ενός περίφημου συγγραφέα.

"Η Απόπειρα" έχει μεταφερθεί στον κινηματογράφο και βραβεύτηκε με το Όσκαρ καλλίτερης ξένης ταινίας. Η Ελληνική μετάφραση είναι από την Ινώ Βαν Ντάϊκ - Μπαλτά και κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Καστανιώτη.

Technorati Tags: Mulisch Harry, Εκδόσεις Καστανιώτη, Λογοτεχνία Ολλανδόφωνη, Μυθιστόρημα

Harry Mulisch: Τα Στοιχεία

2007-09-06T12:15:00.000+03:00

Ήταν όταν, ψάχνοντας να βρω κάτι διαφορετικό να διαβάσω, ζήτησα την γνώμη του Στέργιου, του βιβλιοπώλη μου. Με ρώτησε, λοιπόν, αν είχα διαβάσει ποτέ μου Harry Mulisch (Χάρυ Μούλις), τον κορυφαίο όπως είπε Ολλανδό συγγραφέα του 20ου αιώνα.

Απήντησα πως όχι κι έτσι ο Στέργιος μου ανέφερε πέντε πράγματα γενικώς για τον Mulisch. Αυστροούγγρος από πατέρα, Εβραίος εξ Αμβέρσας από μητέρα, γεννημένος στα 1927, και τιμημένος με πάρα πολλά βραβεία για συγκεκριμένα έργα ή το σύνολο του έργου του, ο Mulisch είναι ένας από τους πολυγραφώτερους Ευρωπαίους λογοτέχνες του 20ου αιώνα.

Στην συνέχεια μου 'δειξε ένα ράφι, όπου ήταν όλα τα έως τότε μεταφρασμένα στα Ελληνικά έργα του. Ανάμεσά τους ξεχώριζε "Η Ανακάλυψη του Ουρανού", ένα ογκωδέστατο μυθιστόρημα, που κατά τον Στέργιο "είναι αριστούργημα".

Όμως, η πρότασί του ήταν να πρωτοδιαβάσω "Τα Στοιχεία", ένα πολύ σύντομο μυθιστόρημα, σχεδόν διήγημα, σε έκδοσι Καστανιώτη και μετάφρασι Μαρίας Αγγελίδου, η υπόθεσι του οποίου διαδραματίζεται στον Άγιο Νικόλαο της Κρήτης και αφορά στην ψυχολογική κρίση ενός ώριμου Ολλανδού άνδρα, πενήντα περίπου ετών, ο οποίος, πραγματοποιώντας τις διακοπές του στην Μεγαλόνησο, αναλογίζεται τις σχέσεις του με την σύντροφό του, τα παιδιά του, τους συναδέλφους του και μέσα από μια επώδυνη διαδικασία, ως άλλος Φοίνιξ, αναγεννάται.

Με ιδιαίτερο προσωπικό συγγραφικό ύφος και γραφή που αγγίζει τον και κάποτε μετέχει πλήρως του υπερρεαλισμού, ο Mulisch μου άρεσε πολύ και έγινε ένας από τους αγαπημένους μου συγγραφείς. Συστήνω "Τα Στοιχεία" του ανεπιφύλακτα!

Technorati Tags: Mulisch Harry, Εκδόσεις Καστανιώτη, Μυθιστόρημα, Λογοτεχνία Ολλανδόφωνη

Powered by ScribeFire.

GK Collection #1: Kolekcja sztuki Grażyny Kulczyk / Art from Grażyna Kulczyk Collection

2007-06-11T16:24:00.000+03:00

Η Γκραζύνα Κούλτσυκ (Grażyna Kulczyk) είναι μία ιδιαιτέρως γνωστή, στην Πολωνία, γυναίκα επιχειρηματίας, η οποία δραστηριοποιείται σε διάφορους τομείς, μεταξύ των οποίων οι κατασκευές και το εμπόριο.

Η Κούλτσυκ είναι, όμως, διάσημη για την πολύ μεγάλη συλλογή της έργων τέχνης, αλλά και για μια καινοτόμο ιδέα της: την αναπαλαίωσι ενός παλαιού ζυθοποιείου, στην πόλι Πόζναν (Poznań), της Πολωνίας, και την μετατροπή του σε ένα υπερσύγχρονο μέσου μεγέθους εμπορικό κέντρο, υπό την επωνυμία "Stary Browar" ("Παλαιό Ζυθοποιείο", δηλαδή) στο οποίο υπάρχει η "Αυλή της Τέχνης" ("Dziedziniec Sztuki"), όπου ενσωματώνεται ένα μουσείο τέχνης, ένας εκθεσιακός χώρος για περιοδικές εκθέσεις κι ένας χώρος για μουσικές, χορευτικές ή άλλες καλλιτεχνικές παρουσιάσεις.

Την ευθύνη λειτουργίας της "Αυλής της Τέχνης" έχει το Ίδρυμα Κούλτσκυκ (Kulczyk Foundation), το οποίο "έχει ως Αποστολή του το να ανοίξει τα μυαλά των νέων μέσω της τέχνης και να εξάγει ό,τι το καλύτερο εν αυτούς. Το Ίδρυμα στοχεύει σε μία περισσότερο δημιουργική, συνειδητοποιημένη και ευαίσθητη περί την τέχνη κοινωνία". Αυτό πετυχαίνεται μέσω διαφόρων προγραμμάτων, όπως το "Παλαιό Ζυθοποιείο, Μοντέρνος Χορός" ("Stary Browar, Nowy Taniec"), των εκθέσεων και εκδηλώσεων που φιλοξενούνται στην "Αυλή", αλλά και διαφόρων εκδόσεων.

Το βιβλίο, στο οποίο αναφέρεται η παρούσα ανάρτησι, είνε η πρώτη έκδοσι του Ιδρύματος Κούλτσυκ, με την οποία εγκαινιάζεται η "Συλλογή GK" ("GK Collection") και είναι στην ουσία ένας εκτενέστατος οδηγός της πρώτης περιοδικής έκθεσης που έλαβε χώρα στην "Αυλή", στην οποία παρουσιάστηκαν έργα από την προσωπική συλλογή της Γκραζύνας Κούλτσυκ, και την οποία είχα την τύχη να επισκεφθώ κατά την σύντομη παραμονή μου στο Πόζναν, εξ αφορμής της συμμετοχής μου στα "Προ-Χρώματα, Διαπαιδαγώγηση στην Διαφορετικότητα" ("Pro-Colours, Education for Diversity"), μία δραστηριότητα νέων για τα ανθρώπινα δικαιώματα και τον ρατσισμό που διοργάνωσαν από κοινού οι SCI Πολωνίας, Ελλάδος, Γερμανίας και Ιταλίας.

Πέραν του ότι πρόκειται για μια εξαίρετη, από αισθητικής απόψεως, δίγλωσση (Πολωνικά και Αγγλικά) έκδοσι, με εξαίρετες φωτογραφίες των έργων που εξετέθησαν από τον Λεχ Μαγιέφσκι (Lech Majewski), για κάθε θεματική της έκθεσης υπάρχει ένα εκτενές εισαγωγικό κείμενο από τον κουράτορα (επιμελητή) της, τον Πάβεου (Παύλο) Λεσκόβιτς (Paweł Leszkowicz), με στοιχεία για τους καλλιτέχνες, την περίοδο δημιουργίας τους, την εκάστοτε σύγχρονη ιστορική πραγματικότητα στην Πολωνία, την Ευρώπη, τον κόσμο, αναφορικά με την τέχνη, αλλά και ευρύτερα. Κείμενα τα οποία δεν μένουν, ευτυχώς, στην παράθεσι απλών ιστορικών γεγονότων, αλλά κάνουν βουτιά και σε θεωρητικά (ή, μήπως, καθαρώς πρακτικά) ερωτήματα και διλήμματα, αναζητώντας και κάποτε δίνοντας τις απαντήσεις.

Πρόκειται, μ' άλλα λόγια, για μια άρτια έκδοσι, από έναν πολλά υποσχόμενο φορέα παιδείας της Πολωνίας και της ευρύτερης Ευρώπης.

Lonely Planet's Poland Guide

2007-05-31T15:49:00.000+03:00

Μιας κι αυτήν την περίοδο της ζωής μου, οπόταν κι αποφάσισα να ξεκινήσω αυτό το ιστολόγιο για τα βιβλία, βρίσκομαι στην Πολωνία (δείτε εδώ για λεπτομέρειες) είναι νομίζω φυσικό να ξεκινήσω με βιβλία που, είτε αγόρασα εδώ, είτε σχετίζονται με τον έναν ή τον άλλον τρόπο μ' αυτήν την χώρα.

Αρχίζω, λοιπόν, με τον ταξιδιωτικό οδηγό για την Πολωνία του Lonely Planet. O Μοναχικός Πλανήτης, όπως είναι η απόδοσι του Lonely Planet στα Ελληνικά, είναι ένας από τους μεγαλύτερους (ίσως ο μεγαλύτερος) ανεξάρτητος ταξιδιωτικός οργανισμός στον κόσμο, με γραφεία στην Μελβούρνη (Melbourne), την Οακλάνδη (Oakland) και το Λονδίνο (London) και μια ιστορία άνω των 30 ετών.

Oι ταξιδιωτικοί οδηγοί του μ' αρέσουν πολύ γιατί δεν παρουσιάζουν απλώς αξιοθέατα και τουριστικά μέρη, αλλά κάνουν πάντοτε μία - έστω σύντομη - παρουσίασι της ιστορίας και του πολιτισμού (τέχνες, γράμματα, ήθη, έθιμα, κουζίνα κ.τ.λ.) της εκάστοτε χώρας, πόλης, νήσου ή περιοχής.

Επιπλέον, έχουν πάντοτε ένα σύντομο αλλά χρήσιμο λεξιλόγιο και φρασεολόγιο, που σίγουρα θα βοηθήση τον ταξιδιώτη που δεν μιλά την τοπική γλώσσα κατά τις επαφές του με τους ντόπιους.

Ένα ίσως αρνητικό σημείο τους είναι η έλλειψι πολλών έγχρωμων φωτογραφιών, αλλά αυτό είναι εν μέρει θέμα γούστου. Προσωπικά προτιμώ ένα καλογραμμένο κείμενο με ασπρόμαυρες φωτογραφίες, παρά έγχρωμες φωτογραφίες με κακογραμμένο κείμενο.

Κλείνοντας, να αναφέρω ότι αρκετοί οδηγοί του Lonely Planet έχουν μεταφραστεί πλέον στην Ελληνική και κυκλοφορούν στην σειρά "Ταξιδεύοντας" των Εκδόσεων Οξύ.

Ο Βιβλιοπώλης μου

2007-05-30T16:53:00.000+03:00

Πριν αρκετό καιρό, όταν ξεκίνησα το πρώτο μου ιστολόγιο, αυτό για τα ταξείδια μου, έγραψα τότε ένα κείμενο για τον βιβλιοπώλη μου. Ας ξεκινήσουμε, λοιπόν, με αυτό...

Γιατί ένα Ιστολόγιο για το Βιβλίο

2007-05-30T16:24:00.000+03:00

Όλοι όσοι με γνωρίζουν, ξέρουν καλά πως είμαι υπόδειγμα βιβλιοφάγου. Κάποιοι φίλοι μάλιστα λένε πως είμε άρρωστος με το βιβλίο. Εγώ πάλι λέω πως είμαι βιβλιοφάγος λόγω διαστροφής!!!

Γιατί η λέξι διαστροφή περικλείει την λέξι τροφή (θυμάστε τον γ-αστρονόμο της ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ κουζίνας;;;) κι όπως λατρεύω την φυσική άλλο τόσο ηδονίζομαι με την πνευματική τροφή. Και θαρρώ πως το βιβλίο είνε το καλλίτερο "πιάτο" της πνευματικής τροφής (μόνη εξαίρεσι ίσως η Θεία Λειτουργία, αλλά αυτή είναι μια άλλη ιστορία...).

Έτσι, απεφάσισα να μην είμαι μοναχοφαγάς και να μοιραστώ μαζή σας τα πιάτα που έχω δοκιμάσει. Σκοπός μου δεν είνε να καταγράψω της ιστορία του εκδοτικού κλάδου. Ούτε να κάνω βαθείες λογοτεχνικές αναλύσεις. Ούτε να προωθήσω την εξέλιξη κάποιου επιστημονικού κλάδου. Απλώς και μόνο να μοιραστώ μαζή σας κάτι που μου άρεσε (ή, ίσως, δεν μου άρεσε), με κριτήρια καθαρά προσωπικά και υποκειμενικά. Το αν η προσπάθεια αυτή αξίζει, θα φανή στο μέλλον...

Αντι για καλή ανάγνωσι, λοιπόν, μας εύχομαι καλή μας όρεξι!!!