Harry Mulisch: Η Ανακάλυψη του Ουρανού
Δεν ξέρω αν οι λέξεις στα λεξικά υπάρχουν ή αν ο λόγος μου δεν είναι τόσο επιτηδευμένος για να περιγράψω την αίσθησι που μου άφησε η ανάγνωσι της "Ανακάλυψης του Ουρανού" του Ολλανδού Harry Mulish. Μια γεύσι γλυκόπικρη, μια μέθεξι χαρμολύπης κι αισιοδοξίας, μια πληρότητα! Ναι, μάλλον αυτό είναι, πληρότητα. Για τον μεστό του λόγο, για την καλοσχεδιασμένη πλοκή, για τους βαθείς προβληματισμούς, για την ιστορική υπόμνησι, για το ερωτικό παιχνίδισμα. Ένα βιβλίο απ' το οποίο περνά ή, μάλλον, το οποίο διαπερνά όλον τον 20ο αιώνα. Κι όλ' αυτά χωρίς να 'ναι βαρετό, φιλολογίστικο, φιλοσοφίστικο ή διδασκαλίστικο. Είναι απλώς μυθιστόρημα. Και μάλιστα καλογραμμένο. Η υπόθεσι είναι απλή, θυμίζει παιδικό αστυνομικό ή επιστημονική φαντασία, κάτι μάλλον αναμενόμενο από έναν εν πολλοίς υπερρεαλιστή στην γραφή συγγραφέα. Ένας έφηβος, χωρίς καν ο ίδιος να το γνωρίζη, είναι ο απεσταλμένος του Θεού στην Γη με μία και μόνο Αποστολή: να πάρη πίσω τις Πλάκες του Εβραϊκού Νόμου, της Διαθή...